گزيده شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٦١ - ٨ قصر نماز در سفر

قَدِمَ المَدينَةَ و صَلّاها بِالمَدينَةِ ما شاءَ اللَّهُ و زيدَ فى صَلاةِ الحَضَرِ رَكعَتَينِ وتُرِكَتِ الصَّلاةُ فىِ السَّفَرِ عَلى‌ حالِها.[١]

نماز به صورتِ دو ركعت دو ركعت واجب شد. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در مكّه چنين نماز خواند تا آن كه به مدينه آمد و در مدينه، آن گونه كه خدا خواست، نماز گزارد، به اين شكل كه به نماز در وطن، دو ركعت افزود و نماز در سفر را به حال خود، رها كرد.

حديث ديگر از امام باقر عليه السلام است كه فرمود:

قد سافَرَ رَسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله إلى‌ ذى خَشَبٍ و هِىَ مَسيرَةُ يومٍ مِنَ المَدينَةِ يَكونُ إلَيها بَريدانِ أربَعَةٌ و عِشرونَ ميلًا فَقَصَّرَ و أفطَرَ فَصارَت سُنَّةً. و قَدَ سَمّى‌ رَسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله قوماً صاموا حينَ أفطَرَ:

العُصاةَ، قالَ عليه السلام: فَهُمُ العُصاةُ إلى‌ يَومِ القِيامَةِ.[٢]

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به ذى خشب- كه يك روز تا مدينه فاصله داشت- سفر كرد. نماز خود را شكسته خواند و روزه‌اش را افطار كرد و اين، سنّت شد. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله گروهى را كه زمان افطار كردن خود، روزه گرفته بودند، «نافرمانان» ناميد. امام عليه السلام فرمود: آنان تا روز رستاخيز، نافرمان اند.

بر اين اساس، تمام مذاهب، در اين موضوع، اتفاق نظر دارند كه در شريعت اسلامى، به قصر خواندن نماز مسافر، امرى مشروع است. جزيرى در كتاب خود در اين باره مى‌نويسد:

[١]. مجمع الزوائد: ج ٢ ص ٣٦٠.

[٢]. كتاب من لا يحضره الفقيه: ج ١ ص ٤٣٥ ح ١٢٦٥.