دنيايى، شما را در وقت نماز، به خود مشغول ندارد؛ چرا كه خداوند، گروه‌هايى را سرزنش كرد و فرمود: آنان كه از نمازشان غافل اند، يعنى آنان غافل بوده‌اند و به وقت نمازها بى‌اعتنايى مى‌كردند.[١]

٣٩٢. كتاب من لا يحضره الفقيه:

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله داخل مسجد شد و گروهى از اصحابش هم در آن بودند. فرمود: «مى‌دانيد پروردگارتان به شما چه گفت؟».

گفتند: خدا و پيامبرش داناترند.

فرمود: «پروردگارتان مى‌گويد: هر كس اين نمازهاى پنجگانه واجب را در وقتش بخواند و بر آنها مواظبت ورزد، مرا در روز قيامت مى‌بيند و عهدى پيش من دارد كه به خاطرش، او را به بهشت مى‌برم، و هر كس آنها را در وقتشان نخوانده و بر آنها مواظبت نورزيده باشد، سرانجامش با من است. اگر خواستم، عذابش مى‌كنم و اگر خواستم، او را مى‌آمرزم».[٢]

٣٩٣. امام باقر عليه السلام:

در دوران پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، مؤمنى فقير و به شدّت نيازمند از اهل صُفّه بود كه در همه وقت‌هاى نماز، همراه پيامبر خدا بود و هيچ يك از

[١]. لَيسَ عَمَلٌ أحَبَّ إلَى اللَّهِ عز و جل مِنَ الصَّلاةِ، فَلا يَشغَلَنَّكُم عَن أوقاتِها شَي‌ءٌ مِن امورِ الدُّنيا، فَإِنَّ اللَّهَ عز و جل ذَمَّ أقوامًا فَقالَ: الَّذِينَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ ساهُونَ‌ يَعني أنَّهُم غافِلونَ استَهانوا بِأَوقاتِها( الخصال: ص ٦٢١ ح ١٠، تحف العقول: ص ١١٢).

[٢]. دَخَلَ رَسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله المَسجِدَ وفيهِ ناسٌ مِن أصحابِهِ، فَقالَ: تَدرون ما قالَ رَبُّكُم؟ قالوا: اللَّهُ ورَسولُهُ أعلَمُ.

قالَ: إنَّ رَبَّكُم يَقولُ: إنَّ هذِهِ الصَّلَواتِ الخَمسَ المَفروضاتِ مَن صَلّاهُنَّ لِوَقتِهِنَّ وحافَظَ عَلَيهِنَّ لَقِيَني يَومَ القِيامَةِ ولَهُ عِندي عَهدٌ ادخِلُهُ بِهِ الجَنَّةَ، ومَن لَم يُصَلِّهِنَّ لِوَقتِهِنَّ ولَم يُحافِظ عَلَيهِنَّ فَذاكَ إلَيَّ؛ إن شِئتُ عَذَّبتُهُ وإن شِئتُ غَفَرتُ لَهُ( كتاب من لا يحضره الفقيه: ج ١ ص ٢٠٨ ح ٦٢٥، ثواب الأعمال: ص ٤٨ ح ٢).