گزيده شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١١١ - ٦/ ٢ - ٦ خشوع و حضور قلب

فرمود: اگر دلش خاشع بود، اندامش نيز خاشع مى‌شد.[١]

١٤٤. امام على عليه السلام:

انسان بايد در نمازش خشوع كند. اگر كسى دلش براى خداى عز و جل خاضع شود، اندامش نيز خاضع مى‌شوند و با چيزى بازى نمى‌كند[٢].[٣]

١٤٥. امام باقر عليه السلام:

هنگامى كه به نماز مى‌ايستى، پيوسته با توجّه باش كه از نماز، آنچه را به آن توجّه دارى، به حساب مى‌آيد.[٤]

١٤٦. امام صادق عليه السلام:

همانا من دوست دارم باايمان شما، هنگامى كه به نماز واجب مى‌ايستد، دلش را به سوى خدا كند و به كار دنيايى مشغول ندارد. هيچ باايمانى در نماز، دل به سوى خدا نمى‌كند، مگر اين كه خداوند به او رو مى‌آورد و دل‌هاى مؤمنان را به او علاقه‌مند مى‌سازد، پس از آن كه خود نيز او را دوست دارد.[٥]

١٤٧. امام صادق عليه السلام:

هنگامى كه بنده به نماز مى‌ايستد، خداوند به او رو مى‌كند و

[١]. إنَّ رَسولَ اللَّهِ صلى الله عليه و آله أبصَرَ رَجُلًا يَعبَثُ بِلِحيَتِهِ في صَلاتِهِ، فَقالَ: إنّه لَو خَشَعَ قَلبُهُ لَخَشَعَت جَوارِحُهُ( الجعفريات: ص ٣٦، مجمع البيان: ج ٧ ص ١٥٧).

[٢]. در نقل تحف العقول چنين آمده است:« كه اگر كسى براى خدا در ركعتى خشوع كند، در نماز، با چيزى بازى نمى‌كند».

[٣]. لِيَخشَعِ الرَّجُلُ في صَلاتِهِ، فَإِنَّهُ مَن خَشَعَ قَلبُهُ للَّهِ عز و جل خَشَعَت جَوارِحُهُ، فَلا يَعبَثُ بِشَي‌ءٍ( الخصال: ص ٦٢٨ ح ١٠، تحف العقول: ص ١١٧).

[٤]. إذا قُمتَ فِي الصَّلاةِ فَعَلَيكَ بِالإِقبالِ عَلى‌ صَلاتِكَ، فَإِنَّما يُحسَبُ لَكَ مِنها ما أقبَلتَ عَلَيهِ( الكافى: ج ٣ ص ٢٩٩ ح ١، علل الشرائع: ص ٣٥٨ ح ١).

[٥]. إنّي لَاحِبُّ لِلرَّجُلِ المُؤمِنِ مِنكُم إذا قامَ في صَلاتِهِ أن يُقبِلَ بَقَلبِهِ إلَى اللَّهِ تَعالى‌ ولا يَشغَلَهُ بِأَمرِ الدُّنيا، فَلَيسَ مِن مُؤمِنٍ يُقبِلُ بِقَلبِهِ في صَلاتِهِ إلَى اللَّهِ إلّاأقبَلَ اللَّهُ إلَيهِ بِوَجهِهِ، وأقبَلَ بِقُلوبِ المُؤمِنينَ إلَيهِ بِالمَحَبَّةِ لَهُ بَعدَ حُبِّ اللَّهِ إيّاهُ( الأمالى، مفيد: ص ١٥٠ ح ٧، ثواب الأعمال: ص ١٦٣ ح ١).