گزيده شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٩ - درآمد

و بدين سان، نماز، معراج عارفان است، و هنگام نماز، براى نمازگزاران راستين، هنگام ديدار آنها با خداى سبحان است، چنان كه در روايتى از امير مؤمنان عليه السلام در تفسير «قد قامت الصلاة» آمده است:

أي حانَ وَقتُ‌الزِّيارَةِ وَالمُناجاةِ وقَضاءِ الحَوائِجِ ودَركِ‌المُنى‌ وَالوُصولِ إلَى اللَّهِ عز و جل.[١]

[قد قامت الصلاة] يعنى وقت ديدار و مناجات و برآورده شدن حاجات و رسيدن به آرزو و وصول به خداى عز و جل فرا رسيد.

از منظر آية اللَّه بهجت- رضوان اللَّه عليه-، سالك مى‌تواند با بهره‌گيرى از نماز، به تداوم ذكر، دست يابد و با تداوم ذكر، به شهود تام، نايل آيد. ايشان در پاسخ اين پرسش كه راه تداوم ذكر چيست، فرمود:

توجه به نماز! اگر نماز درست شد، همه چيز درست مى‌شود.

«وَاعلَم أنَّ كُلَّ شَي‌ءٍ مِن عَمَلِكَ تَبَعٌ لِصَلاتِكَ».[٢]

ميزان الحراره، نماز است.[٣]

و نيز فرمود:

راه رسيدن به شهود، مراقبت از ياد خدا و از دست ندادنِ اختيارى توجّهاتى است كه احياناً براى انسان حاصل مى‌شود. غفلتِ غيراختيارى اهميتى ندارد. واضحات را از دست ندادن، موجب وصول به شهود تام است.[٤]

[١]. ر. ك: التوحيد: ص ٢٣٨ ح ١.

[٢]. يعنى:« بدان كه همه كارهايت، تابع نماز توست»( ر. ك: ح ٤٥).

[٣]. زمزم عرفان: ص ١٣١.

[٤]. زمزم عرفان: ص ١٢٩.