بررسی و نمایاندن روابط حدیثی موجود بین محدثان بحرین با دیگر مناطق، نشان می‌دهد که این حوزۀ حدیثی، نه یک محیطِ بسته، بلکه دارای افرادی بوده است که
به دلایل مختلف با بیشتر شهرهای اسلامیِ آباد آن روز، رابطه داشته‌، به آنجا مسافرت
کرده‌ و گاهی در آن شهرها اقامت کرده‌اند. مهم‌ترین این شهرها کوفه و بصره هستند که در واقع، دو کانون اصلی تشیع در سده‌های اول هجری بوده‌اند. در این نوشتار فقط به این دو شهر می‌پردازیم.

جمع زیادی از قبیله عبد القیس، بعد از تأسیس کوفه و بصره به این شهر مهاجرت کردند. ماسینیون معتقد است که عبد القیس تحت ریاست زهرة بن حویة سعدی تمیمی به کوفه آمدند.[١]

از مصادیق حضور بحرینی‌ها یا به عبارتی عبد القیسی‌ها در کوفه مساجد منسوب به آنها است. از میان نُه مسجد مهم و خوش‌نام کوفه (با احتساب مسجد جامع) _ که به

[١]. خطط الکوفه و شرح خریطتها، ص١١.