١. گروهی هر دو دسته روایات را بدون هیچ گزینشی، تنها نقل می‌کنند؛ از جمله: ابن‌ابی‌حاتم (قرن ٤)،[٧] فخر رازی (قرن ٦)،[٨] ابن أثیر (قرن ٧)،[٩] بغدادی (خازن) (قرن ٨)[١٠] و سیوطی (قرن ١٠).[١١]

٢. گروهی حضرت اسحاق٧ را به عنوان ذبیح پذیرفته‌اند؛ از جمله: سمرقندی
(قرن ٤)،[١٢] طبری (قرن ٤)،[١٣] ثعلبی (قرن ٥)،[١٤] ابن جوزی (قرن ٦).[١٥] در میان علمای مشهور و متأخر اهل سنّت چنین قولی یافت نشد.

٣. گروهی که بر ذبیح بودن حضرت اسماعیل٧ صحه گذاشته‌اند؛ از جمله: زمخشری (قرن ٦)،[١٦] ابو حیان (قرن ٨)،[١٧] ابن کثیر (قرن ٨)،[١٨] ابن حجر عسقلانی
(قرن ٩)،[١٩] آلوسی (قرن ١٣)،[٢٠] ابن عاشور (قرن ١٤)،[٢١] و زحیلی(قرن ١٥).[٢٢]

[١].‌ التبیان،‌ ج٨،‌ ص٥١٨. ‌

[٢].‌ متشابه القرآن و مختلفه،‌ ج١،‌ ص٢٢٦. ‌

[٣].‌ روض الجنان،‌ ج١٦،‌ ص٢١١. ‌

[٤].‌ مجمع البیان،‌ ج٨،‌ ص٧٠٧. ‌

[٥].‌ بحار الأنوار،‌ ج١٢،‌ ص١٣٤- ١٣٥. ‌

[٦].‌ المیزان،‌ ج٧،‌ ص٢٣١. ‌

[٧].‌ تفسیر ابن ابی حاتم،‌ ج١٠،‌ ص٣٢٢٠- ٣٢٢٤. ‌

[٨].‌ مفاتیح الغیب،‌ ج٢٦،‌ ص٣٤٦- ٣٤٨. ‌

[٩].‌ الکامل فی التاریخ،‌ ج١،‌ ص٩٧. ‌

[١٠].‌ تفسیر الخازن،‌ ج٤،‌ ص٢٢. ‌

[١١].‌ الدر المنثور،‌ ج‌٥، ص٢٧٩- ٢٨٢. ‌

[١٢].‌ تفسیر سمرقندی،‌ ج٣،‌ ص١٤٧. ‌

[١٣].‌ جامع البیان،‌ ج٢٣،‌ ص٥٤؛ تاریخ الرسل و الملوک،‌ ج١،‌ ص٢٦٣و ٢٧١. ‌

[١٤].‌ تفسیر الثعلبی،‌ ج٨،‌ ص١٤٩. ‌

[١٥].‌ المنتظم،‌ ج١،‌ ص٢٧٧- ٢٧٩. ‌

[١٦].‌ الکشاف،‌ ج٤،‌ ص٥٨. ‌

[١٧].‌ البحر المحیط،‌ ج٩،‌ ص١١٩. ‌

[١٨].‌ تفسیر ابن کثیر،‌ ج٧،‌ ص٢٥. ‌

[١٩].‌ فتح الباری،‌ ج١٢،‌ ص٣٧٨- ٣٧٩. ‌

[٢٠].‌ روح المعانی،‌ ج‌١٢،‌ ص١٣٠. ‌

[٢١].‌ التحریر و التنویر،‌ ج٢٣،‌ ص٦٢. ‌

[٢٢].‌ التفسیر المنیر،‌ ج٢٣،‌ ص١١٤. ‌