تا چون مرگ به یکی از آنان برسد، گوید: پروردگارا، مرا برگردان تا در آنچه ترک کرده‌ام عمل شایسته‌ای کنم! هرگز، این کلمه‌ای است که وی می‌گوید و در جلوشان برزخی است تا روزی که مبعوث شوند.

این اشکال را به شکل دیگری نیز مطرح کرده‌اند. می‌گویند بازگشت کفار به دنیا پس
از دیدن عذاب‌های برزخ و دیدن آنچه پس از مرگ رخ می‌دهد، موجب می‌شود که
در بازگشت خود فرصتی دیگر برای عمل پیدا کنند و با یقینی که پیدا کرده‌اند به
عمل می‌پردازند.

در ابتدای بحث، چهار تفاوت رجعت با این درخواست کافران گذشت؛ در رجعت، تقاضایی از سوی کافران رخ نمی‌دهد که مشمول این آیه شریفه گردند، بله اراده الهی بر بازگشت آنان است تا آنها را مجازات کند، نه این که فرصتی دو باره برای عمل به آنها بدهد. رجعت برای مؤمنان فرصتی است تا بر اعمال نیکی که دوست داشتند، انجام دهند؛ اما فرصت و شرایط عمل نداشتند، بیفزایند و برای کافران نقمتی است تا مجازات دنیوی اعمالشان را ببیننند. خداوند متعال در جای دیگر می‌فرماید:

يَوْمَ يَأْتي‌ بَعْضُ آياتِ رَبِّكَ لا يَنْفَعُ نَفْساً إيمانُها لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِنْ قَبْلُ أَوْ كَسَبَتْ في‌ إيمانِها خَيْراً قُلِ انْتَظِرُوا إِنَّا مُنْتَظِرُونَ؛[٢]

روزی که برخی نشانه‌های خدا آشکار شود، ایمان کسی که پیش از آن ایمان نیاورده یا به هنگام ایمان کار نیکی انجام نداده است، برای او سودی نخواهد داشت. بگو: چشم به راه باشید، ما نیز چشم به راهیم.

ظهور حضرت مهدی٤ یکی از آیات پروردگار است که پس از آن دیگر ایمان کافران پذیرفته نخواهد شد. این موضوع در تعدادی از روایات اسلامی مورد تأکید قرار
گرفته است.

قرآن کریم می‌گوید:

وَ حَرَامٌ عَلَی قَرْيَةٍ أَهْلَکْنَاهَا أَنَّهُمْ لاَ يَرْجِعُونَ‌؛[٣]

و بر [مردم] شهری که آن را هلاک کرده‌ایم، بازگشتشان [به دنیا] حرام است.

بنا بر این، قرآن، به صراحت، رجعت را رد می‌کند.

[١]. تفسیر القرآن العظیم، ج٢، ص٥٨.

[٢]. مانند طبری در جامع البیان فی تفسیر القرآن (ج٣، ص٢٣٧)، ابن ابی حاتم در تفسیر القرآن العظیم (ج٢، ص٦٩٤)، سیوطی در الدر المنثور فی تفسیر المأثور (ج٢، ص٤٧)، نیشابوری در تفسیر غرائب القرآن و رغائب الفرقان (ج٢، ص١٩٨) و قرطبی در الجامع لاحکام القرآن (ج٤، ص١٢٥).

[٣]. بحارالانوار، ج٥٣، ص١١٩.