سلم انتم ما آمَنتُم باللهِ وَ رَسُولِهِ، واَنَّ اللهَ وَحدَهُ لا شریک له، بَعَثَ موسی بآیاتِهِ، و خَلَقَ عیسی بکلِماتِهِ، قالت الیَهودُ عُزیرُابنِ‌اللهِ، و قالَتِ النصاری ثالثٌ، ثَلاثَه، عیسی ابنُ الله.[١]

این نامه در برخی از کتاب تاریخ اسلام ذکر شده است که مهم‌ترین آن کتب به شرح ذیل است:

ابن سعد[٢](م٢٢٤ق)، ابن‌عبدربّه اندلسی(م٣٢٨ق)[٣]، همدانی[٤](م٣٣٤ق)، قلقشندی[٥](م٨٢١ق)، عسقلانی[٦] (م٨٥٢ق) و عبدالمنعم[٧] (معاصر، به نقل از ابن حدیده (م٧٨٣ق)، از ابن سعد).

١٨. نامه حضرت رسول٦ به مجوس اهل هجر

فَمَن اَسلَمَ قَبلُ مِنهُ [اَلحَقُّ] و مَن أبی کَتَبَ [ضَرَبَت] ولایُؤکَل لَهُم ذبیحَهَ ولا تَنکَح لَهُم [مِنهُم] اِمرأهً.[٨]

این نامه در برخی از کتب تاریخ اسلام ذکر شده است که مهم‌ترین آن کتب
عبارت‌اند از:

عبدالرّزاق[٩](م٢١٢ق)، ابن سعد[١٠](م٢٢٤ق)، ابن زنجویه نسایی[١١](م٢٥١ق)، بلاذری[١٢](٢٧٩ق)، ابن حجر عسقلانی[١٣](م٨٥١ق)، سیوطی[١٤](م٩١١ق)، وثائق[١٥] (معاصر

[١]. دلایل النبوه، ج٥، ص٣٨٥.

[٢]. الاقبال لصالح الاعمال، ص٤٩٦.

[٣]. البدایه و النهایه، ج٥، ص٥٣.

[٤]. مآثرالانافه فی معالم الخلافه، ج٢، ص٢٢٧.

[٥]. سبیل الهدی والرشاد فی سیره خیر العباد، ص٧١٧.

[٦]. غایه المرام فی تعیین الامام من طریق الخاص والعام، ص٣٠١.

[٧] مکاتیب الرسول، ج٢، ص٣٧٤.

[٨]. کمال الدین و تمام النعمه، ص٣١٤.

[٩]. کنز الفوائد، ص٢٤٩.

[١٠]. الاصابه، ج١، ص١٩١.

[١١]. بحارالانوار، ج٢٢، ص٨٧.

[١٢]. مدینه البلاغه، ج٢، ص٢٦١.

[١٣]. رسالات نبویه، شماره ٨٨.

[١٤]. جمهره الرسائل العرب، ج١، ص٥٣.

[١٥]. الطبقات کبری، ج٢، ص٣٢.