موسوعة الإمام الخميني 21 (ولايت فقيه( حكومت اسلامى))
(١)
مقدمه
٣ ص
(٢)
ضرورت و بداهت ولايت فقيه
٣ ص
(٣)
نقش استعمار در معرفى ناقص و نادرست اسلام
٣ ص
(٤)
خودباختگى در برابر پيشرفتهاى مادى غرب
١٦ ص
(٥)
اعتقاد به ضرورت تشكيل حكومت جزء ولايت است
١٧ ص
(٦)
دلايل لزوم تشكيل حكومت
٢١ ص
(٧)
لزوم مؤسسات اجرايى
٢١ ص
(٨)
سنّت و رويّه رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سلم
٢٢ ص
(٩)
ضرورت استمرار اجراى احكام
٢٣ ص
(١٠)
رويّه اميرالمؤمنين على بن ابىطالب عليه السلام
٢٥ ص
(١١)
ماهيت و كيفيت قوانين اسلام
٢٥ ص
(١٢)
لزوم انقلاب سياسى
٣١ ص
(١٣)
لزوم وحدت اسلامى
٣٣ ص
(١٤)
لزوم نجات مردم مظلوم و محروم
٣٤ ص
(١٥)
لزوم حكومت از نظر اخبار
٣٥ ص
(١٦)
طرز حكومت اسلامى
٤١ ص
(١٧)
اختلاف آن با ساير طرز حكومتها
٤١ ص
(١٨)
شرايط زمامدار
٤٦ ص
(١٩)
شرايط زمامدار در دوره غيبت
٤٩ ص
(٢٠)
ولايت فقيه
٥٠ ص
(٢١)
ولايت اعتبارى
٥١ ص
(٢٢)
ولايت تكوينى
٥٣ ص
(٢٣)
حكومت وسيلهاى است براى تحقق بخشيدن به هدفهاى عالى
٥٤ ص
(٢٤)
هدفهاى عالى حكومت
٥٦ ص
(٢٥)
خصال لازم براى تحقق اين هدفها
٥٧ ص
(٢٦)
ولايت فقيه به استناد اخبار
٥٩ ص
(٢٧)
مرسله شيخ صدوق
٥٩ ص
(٢٨)
ما درباره اين روايت روى دو فرض صحبت مىكنيم
٦٠ ص
(٢٩)
روايت على بن ابى حمزه
٦٧ ص
(٣٠)
درباره متن اين روايت
٦٨ ص
(٣١)
در مفهوم روايت
٦٨ ص
(٣٢)
روايت سكونى
٧٢ ص
(٣٣)
هدف بعثتها و وظايف انبيا
٧٢ ص
(٣٤)
فقها در اجراى قوانين و فرماندهى سپاه و اداره جامعه و دفاع از كشور ودادرسى و قضاوت مورد اعتماد پيامبرند
٧٥ ص
(٣٥)
حكومت بر وفق قانون
٧٦ ص
(٣٦)
روايت اسحاق بن عمار
٧٨ ص
(٣٧)
منصب قضا متعلق به كيست
٧٨ ص
(٣٨)
دادرسى با فقيه عادل است
٧٩ ص
(٣٩)
روايت سليمان بن خالد
٨١ ص
(٤٠)
در رويدادهاى اجتماعى به كه رجوع كنيم
٨٣ ص
(٤١)
مقبوله عمر بن حنظله
٨٨ ص
(٤٢)
تفسير آيه ذكر شده در مقبوله و آيات قبل از آن
٨٩ ص
(٤٣)
بررسى مقبوله «عمر بن حنظله»
٩٦ ص
(٤٤)
تحريم دادخواهى از قدرتهاى ناروا
٩٧ ص
(٤٥)
حكم سياسى اسلام
٩٨ ص
(٤٦)
مرجع امور علماى اسلامند
٩٩ ص
(٤٧)
علما منصوب به فرمانروايىاند
٩٩ ص
(٤٨)
روايت ابو خديجه
١٠٠ ص
(٤٩)
آيا علما از منصب حكومت معزولند؟
١٠٢ ص
(٥٠)
منصبهاى علما هميشه محفوظ است
١٠٣ ص
(٥١)
روايات مؤيّده ولايت فقيه
١٠٤ ص
(٥٢)
صحيحه قَدّاح
١٠٥ ص
(٥٣)
روايت ابوالبخترى
١٠٦ ص
(٥٤)
بررسى «العلماءُ وَرَثَةُ الأنبياءِ»
١٠٧ ص
(٥٥)
روايت فقه رضوي
١١٥ ص
(٥٦)
روايت «جامع الأخبار»
١١٦ ص
(٥٧)
روايت «مستدرك الوسائل»
١١٧ ص
(٥٨)
روايت «تحف العقول»
١١٨ ص
(٥٩)
برنامه مبارزه براى تشكيل حكومت اسلامى
١٤٣ ص
(٦٠)
اجتماعات در خدمت تبليغات و تعليمات
١٤٨ ص
(٦١)
عاشورايى به وجود آوريد
١٥٠ ص
(٦٢)
مقاومت در مبارزهاى طولانى
١٥٢ ص
(٦٣)
اصلاح حوزههاى روحانيت
١٥٥ ص
(٦٤)
از بين بردن آثار فكرى و اخلاقى استعمار
١٥٦ ص
(٦٥)
اصلاح مقدسنماها
١٦٣ ص
(٦٦)
تصفيه حوزهها
١٦٦ ص
(٦٧)
آخوندهاى دربارى را طرد كنيد
١٦٩ ص
(٦٨)
حكومتهاى جائر را براندازيم
١٧١ ص
(٦٩)
فهارس
١٧٧ ص
(٧٠)
1- فهرست آيات كريمه
١٧٩ ص
(٧١)
2- فهرست احاديث شريفه
١٨٣ ص
(٧٢)
3- فهرست اسماء معصومين عليهم السلام
١٨٧ ص
(٧٣)
4- فهرست اعلام
١٨٩ ص
(٧٤)
5- فهرست كتب
١٩٣ ص
(٧٥)
6- فهرست اماكن
١٩٥ ص
(٧٦)
7- فهرست منابع
١٩٧ ص
(٧٧)
8- فهرست مطالب
٢٠٩ ص
 
٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص

موسوعة الإمام الخميني 21 (ولايت فقيه( حكومت اسلامى)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٦٧ - روايت على بن ابى حمزه

و جمله‌ «الَّذينَ يَأْتُونَ مِنْ بَعدِي وَيَروُون حَدِيثِي» معرفى خلفاست، نه معنى خلافت؛ زيرا معنى خلافت در صدر اسلام امر مجهولى نبود كه محتاج بيان باشد؛ و سائل نيز معنى خلافت را نپرسيد، بلكه اشخاص را خواست معرفى فرمايد و ايشان با اين وصف معرفى فرمودند. جاى تعجب است كه هيچ كس از جمله‌ «عليٌّ خليفتي» يا «الأئمّةُ خُلَفائي» [١] «مسأله‌گويى» نفهميده، و استدلال براى خلافت و حكومت ائمه به آن شده است، لكن در جمله «خلفائي» كه رسيده‌اند توقف نموده‌اند. و اين نيست مگر به واسطه آن‌كه گمان كرده‌اند خلافت رسول‌اللَّه محدود به حد خاصى است، يا مخصوص به اشخاص خاصى، و چون ائمه عليهم السلام، هر يك خليفه هستند، نمى‌شود پس از ائمه علما فرمانروا و حاكم و خليفه باشند؛ و بايد اسلام بى‌سرپرست و احكام اسلام تعطيل باشد! و حدود و ثغور اسلام دستخوش اعداى دين باشد! و آن همه كجروى رايج شود كه اسلام از آن برى است.

روايت على بن ابى حمزه‌

مُحمّد بنُ يَحيى، عن أحمد بن مُحمّد، عن ابن محبوبٍ، عن عليِّ بن أبي حمزةَ، قال سمعتُ أبا الحسن موسى بنَ جعفر عليهما السلام، يقول: «إذا ماتَ المُؤمِنُ، بَكَتْ عَلَيْهِ الملائِكةُ وَبِقاعُ الأْرْضِ التي كانَ يَعْبُدُ اللَّهَ عَلَيْها، وَأبْوابُ السَّماء التي كانَ يُصْعَدُ فيها بِأعْمالِهِ؛ وَثُلِمَ في الإسلامِ ثُلْمَةٌ لا يَسُدُّها شَيْ‌ءٌ، لأنَّ المُؤمِنينَ الفُقَهاءَ حُصُونُ الْإِسْلامِ كَحِصْنِ سُورِ المَدِينَةِ لَها» [٢].

مى‌گويد از امام موسى بن جعفر الصادق عليه السلام شنيدم كه مى‌فرمود: «هرگاه مؤمن (يا فقيه مؤمن) بميرد، فرشتگان بر او مى‌گريند و قطعات زمينى كه بر آن به پرستش خدا


[١]. من لا يحضره الفقيه، ج ٤، ص ١٣٢، حديث ٤٥٧؛ إكمال الدين، ص ٢٥٣، حديث ٣؛ بحار الأنوار، ج ٣٦، ص ٢٤٥، حديث ٥٧.

[٢]. الكافي، ج ١، ص ٣٨، «كتاب فضل العلم»، «باب فقد العلماء»، حديث ٣.