موسوعة الإمام الخميني 21 (ولايت فقيه( حكومت اسلامى)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٩ - نقش استعمار در معرفى ناقص و نادرست اسلام
شرقى (هراكليوس) [١] و شاهنشاه ايران [٢] نوشته، آنها را دعوت كرده كه از طرز حكومت شاهنشاهى و امپراتورى دست بردارند؛ از اينكه بندگان خدا را وادار به پرستش و اطاعت مطلقه خود كنند دست بردارند؛ و بگذارند مردم خداى يگانه و بىشريك را، كه سلطان حقيقى است، بپرستند [٣]. سلطنت و ولايتعهدى همان طرز
[١]. هراكليوس (هرقل) اول (حدود ٥٧٥- ٦٤١ م) امپراتور روم شرقى.
[٢]. خسرو دوم معروف به خسرو پرويز (٦٢٨ م) شاه ساسانى.
[٣]. پيامبر اسلام در سال ششم از هجرت رسولانى را به سوى فرمانروايان كشورهاى همجوار اعزام فرمود. از جمله آنان عبداللَّه بن حُذافه سَهمى را به سوى خسرو پرويز، و دحية بن خليفه كلبى را به سوى قيصر روم گسيل داشت. پيامبر اسلام در نامههاى خود آنان را به اسلام و يكتاپرستى دعوت فرمود. متن نامه پيامبر به خسروپرويز چنين است: «بسم اللَّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ. مِنْ مُحَمَّدٍ رَسُولِ اللَّهِ إلى كِسرى عَظيمِ فارسٍ. سَلامٌ عَلى مَنِ اتَّبَعَ الهُدى وَآمَنَ بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ، وَشَهِدَ أنْ لا إلهَ إلَّااللَّهُ وَحْدَهُ لا شَريكَ لَهُ وَأنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَرَسُولُه. أَدْعُوكَ بدعايَةِ اللَّهِ، فَإنّي أَنَا رَسُولُ اللَّهِ إِلَى النَّاسِ كَافَّةً؛ لِأُنْذِرَ مَنْ كَانَ حَيّاً وَيَحِقَّ القَوْلُ عَلَى الكافِرينَ. أسْلِمْ تَسْلَمْ فَإِنْ ابَيْتَ، فَعَلَيْكَ إثْمُ المَجوُسِ».
«به نام خداوند بخشاينده مهربان. از محمد، پيغمبر خدا، به كسرا، فرمانرواى پارس. درود بر كسى كه پيرو هدايت گردد و به خدا و فرستاده او ايمان آورد و گواهى دهد كه معبودى جز اللَّه نيست كه يكى است و شريكى ندارد، و گواهى دهد محمد بنده و فرستاده اوست. تو را به سوى خدا مىخوانم و من فرستاده خدا به سوى همه مردم هستم تا گروندگان را بيم دهم و بر كافران حجت را تمام گردانم. اسلام بياور تا در امان مانى. پس اگر سر باز زنى، گناه مجوسيان بر گردن تو است». متن نامه آن حضرت به هرقل:
«بِسمِ اللَّهِ الرَّحمنِ الرَّحيم. مِن مُحَمَّد بنِ عَبْدِاللَّهِ إِلى هِرَقْل عَظيمِ الرُّومِ. سَلامٌ عَلى مَنِ اتَّبَعَ الهُدى، أمّا بَعْدُ؛ فَإنّي أدْعُوكَ بِدِعايَةِ الْإسْلامِ؛ أسْلِمْ تَسْلَمْ؛ يُؤْتِكَ اللَّهُ أجْرَكَ مَرَّتَيْنِ، فإنْ تَوَلَّيْتَ، فَإنَّما عَلَيْكَ إثْمُ الأَريسين. وَ (يَا أَهْلَ الْكِتابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَآءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَلَا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئاً وَلَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضاً أَرْبَاباً مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ)».
«به نام خداوند بخشاينده مهربان. از محمد پسر عبداللَّه به هرقل، فرمانرواى روم. درود بر كسى كه پيرو هدايت گشت. اما بعد، من تو را به سوى اسلام دعوت مىكنم. اسلام بياور تا در امان مانى، و خداوند به تو دو بار پاداش عطا كند. پس اگر روى برگردانى، گناه مردمانت بر گردن تو است. (و اى اهل كتاب به كلمهاى كه بين ما و شما يكسان است روى آوريد. و آن اينكه جز خدا را نپرستيم و چيزى را با او شريك قرار ندهيم، و برخى از ما برخى ديگر را به جاى خداوند واحد به خدايى نگيرد، و اگر روى بگردانند، پس بگوييد گواه باشيد كه ما مسلمانيم)». آل عمران (٣): ٦٤.
تاريخ اليعقوبي، ج ٢، ص ٧٧؛ تاريخ الطبري، ج ٢، ص ٦٤٩ و ٦٥٤؛ مكاتيبالرسول، ج ١، ص ٩٠ و ١٠٥.