شما را توفيق بدهد، توفيق شهادت بدهد، توفيق عزت بدهد. شهادتْ عزت شماست. شما نترسيد از هيچ چيز. شما طبقه ملت، كه حقيقتِ ملت شما هستيد، واقعيت ملت عبارت از همين توده است، همين كارگر و صانع و بازارى و اين صنفِ ادارى و كشاورز و اينها توده حقيقى ملت است، آنها كه چپاولها را كردند و رفتند، از ملت ما نيستند، شما از هيچ چيز نترسيد كه با قدرت ايمان بر همه مشكلات ان شاء اللَّه غلبه خواهد شد.

انهدام رژيم ٢٥٠٠ ساله توسط ملت‌

البته الآن مى‌دانيد كه انقلاب است. و اين را بدانيد كه در تمام انقلاباتى كه از اول عالَم واقع شده است تا حالا، انقلابى به اين سرعت و به اين كم ضايعه‌اى نبوده است. ما شهيد داديم، بسيار هم داديم لكن در مقابل آنها كه قيام كردند و ميليونها آدم از آنها كشته شده است، خرابيها برايشان واقع شده است، ايران بحمد اللَّه در تحت حمايت ولىّ امر- سلام اللَّه عليه- ضايعاتش كم و عايداتش زياد. بالاتر از اين عايده چيست كه يك رژيم ٢٥٠٠ ساله ظلم را كه ريشه‌هايش در اعماق اين مملكت رفته بود شما كنديد در ظرفِ چند ساعت؟! البته مقدماتش طولانى بود لكن آن وقت كه قيامِ حقيقى شد و آنها خواستند كودتا بكنند- كودتا مى‌خواستند بكنند، اين كودتا بود- شما شكستيد در ظرف چندين ساعت و همه چيز را فرو ريختيد. آنها هر چه داشتند، هر چه خواستند خرابى كردند؛ هر چه توانستند خرابى كردند. خرابى كردند، رفتند و مملكت ما را به باد دادند و رفتند. الآن ما يك خرابه در دستمان است. شما پنجاه و چند سال با ديكتاتوريها، با اختناقها، با بى‌ارزشى‌اى كه به شما دادند، شما را هيچ حساب مى‌كردند، شما پنجاه و چند سال ساختيد، تحمل كرديد. حالا بايد باز براى ساختن تحمل كنيد. گمان نكنيد كه ما يا دولت يا- عرض مى‌كنم- قشرى از دولت بتوانند، قشرى از ملت بتوانند اين خرابه‌ها را بسازند. اين كار همه است؛ همه ملت، همه ملت مكلفند. اينهايى كه گاهى يك نغمه‌اى سر مى‌دهند، يك چيزى مى‌گويند [كه‌] «پس چه شد، چرا، چرا» اينها مى‌خواهند تفرقه بيندازند. «چه شد» يعنى چه؟ بيشتر از اين چه بشود؟ ملتى كه تمام ابرقدرتها را با مشت‌