صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٤ - جنايات بزرگ شاه

سخنرانى [در مدرسه علوى (لزوم ادامه مبارزه تا سقوط رژيم)]

زمان: ١٣ بهمن ١٣٥٧/ ٤ ربيع الاول ١٣٩٩

مكان: تهران، مدرسه علوى‌

موضوع: مفاسد سلطنت غير قانونى شاه و وجوب ادامه مبارزه تا سقوط رژيم‌

حضار: روحانيون‌

بسم اللَّه الرحمن الرحيم‌

جنايات بزرگ شاه‌

بنده در اين مدت كه از ايران خارج بودم دعاگوى همه آقايان بودم، و حالا هم كه برگشتم به خدمت آقايان براى خدمتگزارى، خدمت به روحانيت، خدمت به آقايان علما و فضلا، خدمت به جامعه ايرانى، حالا مى‌بينم كه رفقايى كه ما داشتيم با ريش سياه اينجا گذاشتيم با ريش سفيد تحويل مى‌گيريم. ما اشخاصى در زندان داشتيم كه وقتى كه از پيش ما رفتند در زندان، سالم بودند، قوى بودند؛ وقتى كه از زندان بيرون آمدند، آنهايى كه زنده مانده‌اند و از زندان بيرون آمده‌اند ضعيف شده‌اند، پيرمرد شده‌اند، مريض شده‌اند. اين نيروهاى انسانى كه از دست ما رفته است، اين از همه چيزها بالاتر بود. جناياتى كه سلسله پهلوى در جامعه ما كرد، شايد هيچ جنايتى بالاتر از اين جنايت نبود كه نيروهاى فعاله انسانى ما را، يا از بين بردند يا فعاليت آنها را خنثى كردند براى مدتهاى زياد. آنهايى كه بايد به اين امت خدمت كنند، مثل علماى اعلام و اشخاص روشنفكر، اينها را در زندان بردند. ده سال، پانزده سال، پنج سال در زندان اينها را بردند. صرفِ نظر از آن زجرهايى كه به اينها كردند، آن خلافِ انسانيتهايى كه با اين اولياى خدا كردند، اين نيرو را هدر دادند؛ يعنى نيرويى كه بايد در جامعه فعال باشد. اگر مدرس است، عده‌اى را تربيت بكند؛ اگر محصل است، خودش تربيت بشود؛ اگر فعاليتهاى سياسى دارد، فعاليت سياسى بكند؛ فعاليتهاى مذهبى دارد، فعاليتهاى مذهبى بكند- تمام اينها را اينها به هدر دادند.