صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١١٧ - عمال اجانب در چهره «مليت»!

سخنرانى [در جمع پزشكان (پيروزى در وحدت همه قشرها)]

زمان: ٢٠ بهمن ١٣٥٧/ ١١ ربيع الاول ١٣٩٩

مكان: تهران، مدرسه علوى‌

موضوع: پيروزى نهضت تنها با تشريك مساعى همه قشرها امكانپذير است‌

حضار: پزشكان و كاركنان بيمارستان سوم شعبان‌

[بسم اللَّه الرحمن الرحيم‌]

شاهدان عينى جنايتها

آقايانى كه در بيمارستان هستند بيشتر از ساير مردم مصيبتها را ديده‌اند، حتى از آنهايى كه در خيابانها بوده‌اند. آنهايى كه در خيابان بوده‌اند ديده‌اند كه جوانى تير خورد و افتاد لكن آنها كه بالاى بستر او بوده‌اند ديده‌اند چه گذشته است. پدر و مادر او آمده‌اند لا بد- اگر گذاشته باشند بيايند- آمده‌اند در بيمارستان و شما حال آنها را ديده‌ايد. مصدومين را، مجروحين را، آنهايى را كه كشته شده‌اند و برده‌اند كه شما هم نديده‌ايد- همه در نظر خدا محفوظ است.

گناه اين ملت اين بود كه مى‌خواست كه اجانب در مملكتشان تصرف نكند. گناهشان اين بود كه مى‌خواستند آزاد باشند، اختناق نباشد؛ مى‌خواستند غارتگرها را بيرون كنند. اينها گناه اين ملت بود كه به روى آنها اين طور مسلسلها كشيدند و حالا هم دست برنمى‌دارند. همين چند روز هم باز در شهرستانها از اين كارها بوده است.

عمال اجانب در چهره «مليت»!

اينها- يعنى عمال اجانب- هر روزى با يك صورت در پرده‌ها و در چهره‌هايى هستند. اينها عمالشان را ممكن است بيست سال، سى سال، به صورت يك آدم ملى درآورند و بر ملت معلوم نباشد كه اين چه كاره است! وقتى كه چهره واقعى پيدا شد، آن وقت ملت مى‌فهمد چه بوده اين. يك نفر سى سال، بيست سال در چهره مليت بوده است، در چهره ديانت بوده است آن وقتى كه آن محفوظ بوده است اين؛ و نگه داشته‌اند