صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٠٥ - شكست ناپذيرى نهضت الهى

سخنرانى [براى جمعى از معلمان (قيام براى خدا)]

زمان: ١٩ بهمن ١٣٥٧/ ١٠ ربيع الاول ١٣٩٩

مكان: تهران، مدرسه علوى‌

موضوع: قيام براى خدا

حضار: جمعى از معلمان‌

اعوذ باللَّه من الشيطان الرجيم‌

بسم اللَّه الرحمن الرحيم‌

شكست ناپذيرى نهضت الهى‌

من با اينكه حالم مقتضى نيست لكن چند كلمه به شما خانمها و آقايان عرض مى‌كنم. خداى تبارك و تعالى مى‌فرمايد كه، به پيغمبر اكرم امر مى‌فرمايد: قُلْ إِنَّما أَعِظُكُمْ بِواحِدَةٍ أَنْ تَقُومُوا لِلَّهِ‌ [١]؛ مى‌فرمايد كه به اين امت بگو كه من فقط يك موعظه به شما دارم و آن موعظه اين است كه قيام كنيد براى خدا، نهضت كنيد براى خدا. اگر نهضت، نهضت الهى باشد اين پيروزى در آن هست، چه به حَسَب ظاهر ما شكست بخوريم باز پيروزيم، اگر شكست نخوريم هم پيروزيم، براى اينكه ما براى خدا كار كرديم. وقتى براى خدا شد، اين پيروزى است خودش و اگر قيامى كه بكنند قيام شيطانى باشد، روى هواهاى نفس باشد، روى هواهاى شيطانى باشد، اين شكست است چه به حَسَب ظاهر پيروز بشود يا نشود. مَثَل آن، مقابله حضرت امير با معاويه است؛ اين دو لشكر مقابل هم ايستادند: يكى طاغوت و لشكر طاغوت بود، يكى لشكر خدا بود؛ اگر پيروز شده بود حضرت امير و كسانى كه همراه او بودند پيروز بود، اگر شكست مى‌خورد باز پيروز بود. در صفين، حضرت امير بايد گفت كه شكست خورد، براى اينكه با حيله‌هايى كه كردند نتوانستند كار را پيش ببرند ولى تا آخر اين- جند الهى- پيروزمند بود. سيد الشهداء- سلام اللَّه عليه- كشته شد، شكست خورد لكن بنى اميه را همچو شكست كه تا آخر نتوانستند ديگر كارى‌

[١] بخشى از آيه ٤٦ سوره سبأ.