برداشته شد، مى‌بينيد كه ايران هيچ محتوا نداشت. الآن هر جا دست بگذاريد خالى است! زراعت ما را كه از بين بردند؛ كه هيچ ما ديگر نداريم مگر حالا همت كنند و به واسطه همت، حالا يك كارى بشود. و امسال، از شايد پانزده سال پيش از اين مى‌گويند تا حال، مثل امسال نبوده است براى اينكه يك قدرى به مردم مهلت داده شده است. همه چيز ما الآن از دست رفته است. اينها با هُو و جنجال و تبليغات، هر وقت كه فرض كنيد شما راديو را باز مى‌كرديد تبليغاتى بود كه براى «آريامهر» بود، همه‌اش راجع به تبليغات بود- تبليغات پوچ: «مأموريت براى وطنم»! اين را درست مى‌گفت اما مأمور بود كه وطن را به اين حالى كه الآن هست برساند و همه را انجام هم داد!

خطرناك بودن گرايش به سستى‌

ما اگر اين وحدت كلمه و اين خاصيت كه عبارت از اسلاميت است كه در آن همه چيز هست، اگر اين را ما حفظش بكنيم، تا آخر با پيروزى هستيم و اگر- خداى نخواسته- يا اينها اخلال بكنند و ما شل بياييم و جلويشان را نگيريم و ملت جلويشان را نگيرد، و يا خودمان خيال كنيم كه پيروز هستيم و به سستى گرايش پيدا بكنيم من خوف اين را دارم كه- خداى نخواسته- با فرم ديگر همان مسائل را پيش بياورند. البته با فرم شاهنشاهى ديگر نمى‌گويند براى اينكه اين شكست خورده است؛ اين را مى‌دانند كه قابل عمل نيست، يك فرم ديگرى رويش مى‌گذارند. بلدند آنها، مطالعات دارند. اگر ما ايستادگى كنيم و قدرتى كه الآن در دستمان است- كه قدرت ملت است- حفظ كنيم، وحدت كلمه را حفظ كنيم، همه پيروز خواهيم شد و اگر- خداى نخواسته- اين حفظ نشود خوف اين مطلب هست كه دوباره ما را برگردانند به آن حال و اگر- خداى نخواسته- ما را شكست بدهند- اين دفعه اينها لمس كرده‌اند وحدت ايران را و قدرت اسلام را لمس كرده‌اند؛ پيشتر مى‌گفتند احتمال را مى‌دهيم، علم بود پيشتر؛ حالا لمس است، لمس كرده‌اند كه ايران با قدرت اسلام و وحدت كلمه پيش برد- قطع مى‌كنند همه چيز ما را. اين دفعه ديگر قطع مى‌كنند همه قدرتها را! نه روشنفكر مى‌گذارند در عالم بماند و در ايران بماند و نه‌