آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٥٥ - توجه اهل بهشت به کرامت بودن نعمتهای بهشتی

هم آنها را نگهداری کرده است.) انسان تا در دنیا خودش را از آنچه که موجب جهنم است نگه ندارد در آخرت از جهنم نگهداری نمیشود. «فَضْلًا مِنْ رَبِّک» همه اینها تفضلات پروردگار توست. اهل بهشت هر چه را که دارند فضل پروردگار میبینند «ذلِک هُوَ الْفَوْزُ الْعَظیمُتوجه اهل بهشت به کرامت بودن نعمتهای بهشتی

نکتهای را عرض میکنم و آن این است: برای آن گروه از اهل بهشت که اهل معرفت هستند نعمتهای بهشتی از دو جهت نعمت است: یک جهت خود همین نعمت بودن این نعمت، که نعمت برای انسان نعمت است، همین طور که در دنیا هم، قطع نظر از هر چیزی، میوه خوب، غذای خوب، لباس خوب برای انسان نعمت است. چیزی که برای یک شخص صاحبدل بالاتر است، جنبه کرامت بودن و تفضل بودن آن است؛ یعنی اگر شما یک شخص فوقالعاده مورد احترام و محبوبی داشته باشید چنانچه او هدیهای برای شما بفرستد، اینجا شما دو لذت دارید که یکی از آندو صد درجه بیشتر از دیگری است: یکی اینکه این مثلًا سیبی که او فرستاده است سیب است مثل همه سیبهای دیگر؛ دیگر اینکه میگویید این سیبی است که فلان کس فرستاده. این دیگر لذت روحی مطلب است. اهل حقیقت نعمتهای بهشتی را که از خدا میخواهند توجهشان به هدیه بودن و فضل بودن آنهاست، به تفضل بودن و کرامت بودن آنهاست؛ یعنی از این جهت که احساس میکنند آنچه که دارند هدیه محبوبشان است، هدیه خداست، برای آنها هزاران درجه بیشتر لذتبخش است از خود میوه از آن جهت که میوه میوه است. این است که در آخر به این نکته اشاره میکند: «فَضْلًا مِنْ رَبِّک» در حالی که این تفضل پروردگار است؛ و آنها این «فَضْلًا مِنْ رَبِّک» را احساس میکنند، درک میکنند که این فضل

[١]. رعد/ ٢٨.