آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٦٤ - ایمان به غیب، اساس دعوت پیامبران

یکی از کارها و اساسیترین کارهای انبیا که زیربنای همه کارهای دیگرشان است عبارت است از ایجاد ایمان به غیب (الَّذینَ یؤْمِنونَ بِالْغَیب) [١]. بشر با همان حواس حیوانی خودش عالم را میبیند، همان طور که حیوانات هم میبینند؛ رنگها را ما میبینیم، حیوانها هم میبینند با اختلافهایی که میان انسانها و حیوانها در دیدن رنگها هست. بعضی رنگها را بعضی حیوانات نمیبینند، انسان میبیند. باز حیواناتی هستند که ممکن است بعضی رنگها را به شکلی ببینند که ما نمیبینیم. بعضی صداها را حیوانات میشنوند و ما نمیشنویم و به عکس؛ ولی به هر حال دیدن این عالم به این صورت که الآن ما داریم میبینیم یک چیزی است که انسان و غیر انسان همه میبینند و این اسمش میشود «شهادت». پیغمبران برای این آمدهاند که انسانها را مؤمن به غیب بکنند، یعنی غیر از این آشکار و بیان و ظاهر، نهانی هم هست، همه هستی و وجود در همانچه که شما به چشم میبینید و لمس میکنید، در محسوس و ملموس خلاصه نمیشود، بلکه اساس عالم در غیب است، این شهادت یک ظهوری است از غیب. از چه راه [مؤمن کنند؟] آیا از راه طرد کردن شهادت؟ بگویند این را رها کنید تا به غیب برسید؟ یا نه، خود عالم شهادت آیه است، نشانه است، علامت است برای عالم غیب؛ یعنی ما از همین عالم شهادت به عالم غیب پی میبریم. این است که در تعبیر قرآن همیشه کلمه «آیه» میآید. کلمه «آیه» رساترین کلمهای است که در این زمینه میشد گفت. آیه را در جایی میگویند که یک چیزی ماهیتش اشاره به جای دیگر باشد. سر چهارراهها یا سر کوچهها و خیابانها میبینیم مثلًا یک فلش نصب کردهاند، یک وقت فلش سفید در زمینه آبی

[١]. بقره/ ٣.