آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٣٣ - آهنگ پذیری قرآن

امر بسیار مطلوبی است و مخصوصاً بعد از آنکه انسان حفظ کرد نباید بگذارد فراموش شود. شاید گناه هم داشته باشد که انسان قرآن را حفظ کند و بعد اینقدر نخواند تا فراموش شود. افرادی که حافظهشان ضعیف است لااقل اگر یک سوره دو سوره پنج سوره حفظ میکنند نگذارند که همان سورهها فراموش شود چون بعضی حرام و گناه میدانند که انسان قرآن را حفظ کند و بعد بگذارد فراموش شود.

«وَلَقَدْ یسَّرْنَا الْقُرْانَ» بنا بر بعضی از تفسیرها یعنی ما قرآن را سهل و ساده [کردیم.] این «سهل» به همان معناست که امروز میگویند «سهل و ممتنع» یعنی از نظر عبارت اینقدر ساده است که انسان آن را در نهایت نرمی میبیند ولی در عین حال ممتنع است و مثلش را نمیشود ایجاد کرد. همین تعبیری که راجع به سعدی میگویند، کاملترش درباره قرآن [صادق] است. ما این را با عباراتی به غایت سهل و ساده و شیرین و فصیح و بلیغ بیان کردیم، برای چه؟ «لِلذِّکرآهنگپذیری قرآن

عرض کردم که قرآن بقای خودش را مدیون سه جهت است: یکی اینکه مطالبش زبان فطرت انسان است؛ دوم اینکه با عباراتی فصیح و بلیغ بیان شده؛ و سوم اینکه به نحوی آهنگ به آن داده شده که قابل تلاوت آهنگین است. در مشهد آن اوایلی که ما طلبه بودیم مردی بود به نام سید محمد عرب که قرآن میخواند و معروف بود.

وقتی ما او را دیدیم پیرمرد