آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١١١ - کلمه ربّ

رحمانیت خدا، علت ارسال رسل «

رَحْمَةً مِنْ رَبِّک» چرا ما همیشه مرسِل هستیم، همیشه رسول فرستادهایم و کار ما این بوده؟ رحمتی است از پروردگار؛ یعنی خدای رحمان و رحیم چنین نیست که مدتی دست از رحمانیتش بردارد یا دست از رحیمیتش بردارد. «انَّهُ هُوَ السَّمیعُ الْعَلیمُ» او شنوا و داناست. وقتی که میگوید «خدا شنواست» مقصود این است که نیازهای افراد یا اشیاء را [میشنود.] معمولًا این طور است که نیاز با زبان بیان میشود و با گوش باید نیاز را شنید. حالا ممکن است احیاناً این نیاز به زبان نیاید، ولی به اعتبار اینکه یک امری است که قابل شنیدن است، باز شنیدنی تلقی میشود.خدا سمیع است، کأنّه ندای همه موجودات را که به نیاز بلند کردهاند و میگویند ما به چنین چیزی نیازمند هستیم، میشنود، یعنی انسان به پیغمبر نیاز دارد و با لسان تکوین همیشه فریاد او بلند است که خدایا ما راهنما میخواهیم، و خدا این نیاز را میشنود و بنابراین آن را برمیآورد. و علیم است، و داناست و میداند. باز «میداند» راجع به اموری است که شنیدنی نیست، فقط دانستنی است نه شنیدنی.

مثلًا میداند که این نیاز را چگونه باید برآورْد، میداند که چه کسی را به رسالت مبعوث کند (اللَّهُ اعْلَمُ حَیثُ یجْعَلُ رِسالَتَه) [١]کلمه «ربّ»

بعد که فرمود رحمتی است از ناحیه پروردگارت، فوراً فرمود: «رَبِّ

[١]. انعام/ ١٢٤.