آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٣٤ - مولی
مطلب هست که [دنیا] عبث نیست، باطل نیست، لعب نیست، بالأخره به جایی خواهد رسید که این سرگشتگیها همه به پایان برسد. «انَّ یوْمَ الْفَصْلِ میقاتُهُمْ اجْمَعین» قیامت میقات و وعدهگاه عموم مردم است. در کلمه «یوْمَ الْفَصْل» عرض کردیم که اسباب منقطع و بریده میشود، اینجا هم همان مطلب را ذکر میکند، مخصوصاً اسبابی را ذکر میکند که مردم طمع میبندند: «یوْمَ لا یغْنی مَوْلی عَنْ مَوْلی شَیئاً وَ لا هُمْ ینْصَرونَکلمه «ولی»و«مولی»
کلمه «ولی» و «مولی» موارد استعمال زیادی دارد و از آن جمله مواردی است که تقریباً در دو جهت ضد است. (از ماده «وَلْی» است.) دو نفر که با یکدیگر مصاحب باشند، به هم نزدیک باشند، به هم مرتبط و متصل باشند، گاهی به اینها «مولی» میگویند به اعتبار اینکه همپیمان و نزدیک [هستند. وقتی] همپیمان میشوند این مولای اوست، او مولای این، یعنی به هم نزدیکاند. و گاهی «مولی» میگویند ولی از این دو نفر به یکی میگویند «مولی» یعنی حامی، پناهدهنده، به دیگری میگویند «مولی» یعنی واقع در تحت حمایت او و کسی که دیگری دارد از او حمایت میکند. لهذا ما به امیرالمؤمنین میگوییم «مَوْلای»، درباره خودمان میگوییم: «انَا مَوْلیک»، در زیارتها هست. به ایشان میگوییم: «مَوْلی کلِّ مُؤْمِنٍ وَ مُؤْمِنَةٍ» یا میگوییم: «حضرت مولی چنین فرمود.» گاهی هم در دعاها میگوییم: «انَا مَوْلیک» من مولای تو هستم. این دو معنا متضاد هستند. «او مولاست برای ما» یعنی ما از او میخواهیم که در پناه او باشیم، او حامی ما باشد. «ما مولای او هستیم» یعنی در تحت