آشنایی با قرآن ط-صدرا
(١)
تفسیر سوره زخرف
١٣ ص
(٢)
تفسیر سوره زخرف (1)
١٣ ص
(٣)
عصبیت در زندگی قبیله ای
١٥ ص
(٤)
همبستگی طبقاتی در میان قریش
١٧ ص
(٥)
مبنای دوستیها
١٨ ص
(٦)
معنی خلیل
٢٣ ص
(٧)
چند روایت
٢٤ ص
(٨)
روح اسلام تسلیم است
٣٠ ص
(٩)
تفسیر سوره زخرف (2)
٣٤ ص
(١٠)
معاد جسمانی و روحانی
٣٥ ص
(١١)
مرحوم حاج میرزا علی آقا شیرازی و غذای بهشتی
٤١ ص
(١٢)
تعبیر ارث در قرآن
٤٤ ص
(١٣)
کیفر مجرمان
٤٧ ص
(١٤)
چرا بعضی از عذابها خالد است؟
٤٨ ص
(١٥)
عمل غیر مسلمان
٥٠ ص
(١٦)
دشمنی با حق
٥٥ ص
(١٧)
تفسیر سوره زخرف (3)
٥٩ ص
(١٨)
حقیقت، غذای روح انسان
٦١ ص
(١٩)
به کار بردن مکرها برای مبارزه با پیغمبر
٦٢ ص
(٢٠)
لغت ابرام
٦٣ ص
(٢١)
ریشه فکر فرزند داشتن خدا
٦٧ ص
(٢٢)
دو نظریه درباره پرستش
٦٨ ص
(٢٣)
حدیثی از امام صادق علیه السلام
٦٩ ص
(٢٤)
تفاوت برهان و جدل
٧١ ص
(٢٥)
مفهوم آیه اگر به شکل جدل باشد
٧٢ ص
(٢٦)
مفهوم آیه اگر به شکل برهان باشد
٧٣ ص
(٢٧)
تفسیر سوره زخرف (4)
٧٩ ص
(٢٨)
شفاعت مثبت
٨١ ص
(٢٩)
صلاحیت شفیع
٨٢ ص
(٣٠)
اجازه پروردگار برای شفاعت
٨٣ ص
(٣١)
شرایط مشفوعٌ له
٨٣ ص
(٣٢)
شفاعت منفی
٨٥ ص
(٣٣)
اثر داشتن و نه استقلال اسباب عالم
٨٧ ص
(٣٤)
لفظ انْ شاءَ اللَّه
٨٩ ص
(٣٥)
عقیده جبر و عقیده تفویض
٩١ ص
(٣٦)
امر بین امرین در نظام تکوین
٩٢ ص
(٣٧)
اعتقاد مشرکین درباره شفاعت
٩٢ ص
(٣٨)
شفاعت از آنِ خداست
٩٥ ص
(٣٩)
شفاعت به اذن خدا
٩٨ ص
(٤٠)
تفسیر سوره دخان
١٠١ ص
(٤١)
تفسیر سوره دخان (1)
١٠١ ص
(٤٢)
تعبیر فَرق در قرآن
١٠٣ ص
(٤٣)
یک تشبیه
١٠٥ ص
(٤٤)
ریشه پرستش از نظر فروید
١٠٩ ص
(٤٥)
رحمانیت خدا، علت ارسال رسل
١١١ ص
(٤٦)
کلمه ربّ
١١١ ص
(٤٧)
تربیت صحیح
١١٣ ص
(٤٨)
نبوت، شأنی از شئون ربوبیت
١١٦ ص
(٤٩)
شک توأم با لعب
١١٨ ص
(٥٠)
اشراط الساعه
١١٩ ص
(٥١)
تفسیر سوره دخان (2)
١٢٣ ص
(٥٢)
کلمه لعب
١٢٤ ص
(٥٣)
استدلال بر معاد از راه توحید
١٢٨ ص
(٥٤)
قیامت، یوم الفصل
١٣٢ ص
(٥٥)
کلمه ولی
١٣٤ ص
(٥٦)
مولی
١٣٤ ص
(٥٧)
تفسیر سوره دخان (3)
١٣٧ ص
(٥٨)
درخت طوبی
١٣٨ ص
(٥٩)
اعمال انسان میوه
١٤١ ص
(٦٠)
های وجود اوست
١٤١ ص
(٦١)
درخت زقّوم
١٤٤ ص
(٦٢)
سخن سارتر درباره عصیان در مقابل خدا
١٤٩ ص
(٦٣)
داستان گربه مزاحم
١٥٠ ص
(٦٤)
فراموش کردن خود
١٥٢ ص
(٦٥)
توجه اهل بهشت به کرامت بودن نعمتهای بهشتی
١٥٥ ص
(٦٦)
تفسیر سوره جاثیه
١٥٧ ص
(٦٧)
تفسیر سوره جاثیه (1)
١٥٧ ص
(٦٨)
تنزیل قرآن
١٥٩ ص
(٦٩)
ایمان به غیب، اساس دعوت پیامبران
١٦٣ ص
(٧٠)
عالم، کتاب حق تعالی
١٦٥ ص
(٧١)
آیه بودن انسان
١٦٨ ص
(٧٢)
تمثیل مولوی
١٦٩ ص
(٧٣)
گردش منظم شب و روز، آیه
١٧١ ص
(٧٤)
ای برای قدرت و حکمت پروردگار
١٧١ ص
(٧٥)
معنی سماء
١٧٣ ص
(٧٦)
تفسیر سوره جاثیه (2)
١٧٦ ص
(٧٧)
کلمه افک
١٧٨ ص
(٧٨)
استکبار بر خدا
١٧٩ ص
(٧٩)
اصرار بر گناه صغیره
١٨٠ ص
(٨٠)
منطق مسخره کردن
١٨٢ ص
(٨١)
کلمه وراء
١٨٣ ص
(٨٢)
غرور و توهم مستکبران
١٨٥ ص
(٨٣)
نظم و ترتیب در دستگاه خلقت
١٨٨ ص
(٨٤)
یک نمونه
١٩٠ ص
(٨٥)
اثر تفکر مادی و تفکر الهی
١٩٣ ص
(٨٦)
تفسیر سوره فتح
١٩٧ ص
(٨٧)
کلمه شاهد
١٩٨ ص
(٨٨)
پیغمبر صلی الله علیه و آله شاهد است
١٩٩ ص
(٨٩)
تبشیر و انذار، شئون دیگر مقام رسالت
٢٠٠ ص
(٩٠)
خدا را یاری کردن
٢٠٣ ص
(٩١)
معنای بیعت
٢٠٦ ص
(٩٢)
عذرتراشی اعراب
٢١١ ص
(٩٣)
تفسیر سوره قمر
٢١٥ ص
(٩٤)
تفسیر سوره قمر (1)
٢١٥ ص
(٩٥)
آهنگ آیات
٢١٦ ص
(٩٦)
انواع نعمتها
٢١٩ ص
(٩٧)
ناسپاسی در مقابل نعمت
٢٢١ ص
(٩٨)
هدایت
٢٢١ ص
(٩٩)
ذکر نمونه از اقوام پیشین
٢٢٢ ص
(١٠٠)
عذاب نازل بر قوم نوح
٢٢٦ ص
(١٠١)
منظور از آسان کردن قرآن
٢٣٠ ص
(١٠٢)
آهنگ پذیری قرآن
٢٣٣ ص
(١٠٣)
تفسیر سوره قمر (2)
٢٣٥ ص
(١٠٤)
ارتباط بین اعمال انسانها با حوادث عالم
٢٣٧ ص
(١٠٥)
تکذیب قوم عاد و عذاب الهی
٢٤٠ ص
(١٠٦)
مسئله نحوست ایام
٢٤١ ص
(١٠٧)
سعد و نحس ایام در روایات
٢٤٥ ص
(١٠٨)
تطیر
٢٤٧ ص
(١٠٩)
خاطره ای از فریمان
٢٤٩ ص
(١١٠)
تفأل آری، تطیر نه
٢٥٠ ص
(١١١)
تکذیب قوم ثمود و عذاب الهی
٢٥١ ص
 
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص

آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٨٤ - کلمه وراء

میشود ولی اختصاص به آن ندارد، در مورد جلو و رو هم گفته میشود. در سوره مبارکه کهف در داستان موسی و عبد صالح (خضر) آنجا که خضر کشتی را سوراخ کرد و مورد اعتراض موسی قرار گرفت، با اینکه خضر شرط کرده بود که تو باید در مقابل من تسلیم باشی و به هیچ وجه اعتراض نداشته باشی اما موسی تاب نیاورد چون میدید به اصطلاح شریعت دارد شکسته میشود، قانون دارد نقض میشود، با اینکه قول داده بود حرف نزند معذلک اعتراض کرد، آخر کار که قرار شد از یکدیگر جدا بشوند خضر گفت حالا که از همدیگر جدا میشویم من راز کارهای خودم را به تو میگویم تا بر تو روشن بشود که من بیجهت کاری نکردم، من چیزی را میدانستم که تو نمیدانستی: «امَّا السَّفینَةُ فَکانَتْ لِمَساکینَ یعْمَلونَ فِی الْبَحْرِ فَارَدْتُ انْ اعیبَها وَ کانَ وَرائَهُمْ مَلِک یأْخُذُ کلَّ سَفینةٍ غَصْباً» [١] این کشتی (البته شاید چیزی نظیر بلم بوده چون در آن زمان کشتیهای بزرگ وجود نداشته) مال یک عده مردم فقیر است که در دریا کارگرند و من اطلاع داشتم که در جلوی روی اینها، در مسیر اینها، در ساحلی که این کشتی پهلو میگیرد، زورمندی، ملِکی هست که کشتیها را یک یک غصب میکند. من خواستم این کشتی را معیوب کنم که بعد به عذر این عیب آن را نگیرند، مثل آدمهایی که خودشان را معیوب نشان میدهند که آنها را به سربازی نبرند. برای اینکه او غصب نکند من این کار را کردم. غرضم این جهت است: «وَ کانَ وَرائَهُمْ مَلِک یأْخُذُ کلَّ سَفینَةٍ غَصْباً». «وراء» در آنجا یعنی «جلو». مسلّم آنجا مقصود «پشت سر» نیست. ادبای مفسرین مثل کشّاف و طبرسی در مجمعالبیان تصریح کردهاند که کلمه «وراء» به هر دو مورد اطلاق میشود.


[١]

. کهف/ ٧٩.