آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٨٢ - منطق مسخره کردن

منطق مسخره کردن

بعد میفرماید: «وَ اذا عَلِمَ مِنْ ایاتِنا شَیئاً اتَّخَذَها هُزُواً» هرگاه علم پیدا کند به چیزی از آیات (مقصود آیات قرآن است که بر مردم تلاوت میشود) شروع میکند آیات ما را به مسخره گرفتن و مسخره کردن. عرض کردیم دو چیز است که قرآن مکرر اینها را نقل میکند و اینها مصیبتهایی بوده است که همه انبیا در همه زمانها گرفتار آن بودهاند و قهراً همه اهل حق و حقیقت به فراخور حالشان گرفتار اینها بودهاند؛ یکی مسئله افک، دروغ بستن، تهمت بستن، و دیگر مسئله مسخره کردن. اینها هم دو چیزی است که منطق بر نمیدارد؛ یعنی دروغ حدی ندارد، کسی اگر بخواهد دروغ بگوید همه جور دروغی [میتواند بگوید.] «راست» است که محدود است. انسان اگر بخواهد راست بگوید قهراً مقید و محدود میشود؛ یعنی چون حقیقت و واقعیتی هست و باید خودش را با آن تطبیق بدهد نمیتواند از آن تجاوز کند، ولی دروغ گفتن دیگر افسار پاره کردن است و این زبان انسان در اختیارش است، هر چه که دلش بخواهد بگوید گفته است. مسئله دوم مسخره کردن و به سخریه گرفتن است.

این هم از آن چیزهایی است که روی مردم اثر میگذارد ولی هیچ مقیاسی ندارد، یعنی هر چیزی را با منطق مسخره میشود مسخره کرد. چنین نیست که یک چیز را در دنیا بشود مسخره کرد، یک چیز دیگر را نشود مسخره کرد. هر چه که در دنیا شما پیدا کنید یک آدم مسخرهچی میتواند آن را موضوع مسخره قرار بدهد و اتفاقاً در روح مردم هم اثر میگذارد، یعنی مسخره اثر تبلیغاتی زیادی دارد. اتفاق افتاده است؛ بعضی افراد، چه مرد چه زن (شاید در زنها بیشتر) [زود تحت تأثیر مسخره شدن قرار میگیرند.] مثلًا شما با هزار دلیل و منطق برای بعضی زنها ثابت کنید که پوشش خوب است به این دلایل، همه را هم قبول میکند، ولی آخرش در یک جلسه که