آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٥٦ - توجه اهل بهشت به کرامت بودن نعمتهای بهشتی
اوست؛ استفاده کنید که فضل اوست.
یک جامه، یک مداد، یک کتاب و هر چیزی را اگر یک شخص مورد احترام و محبوب به انسان داده باشد، اصلًا آدم به چشم دیگری به آن نگاه میکند، افتخار دیگری برای او دارد؛ و برای آنها این جهتش مورد نظر است نه آن جهتهای ظاهری و جسمانی.
«ذلِک هُوَ الْفَوْزُ الْعَظیمُ» آن است رستگاری بزرگ. بعد میفرماید: «فَانَّما یسَّرْناهُ بِلِسانِک لَعَلَّهُمْ یتَذَکرونَ. فَارْتَقِبْ انَّهُمْ مُرْتَقِبونَ». برمیگردد به آیات اول که «حم.
وَ اْلکتابِ الْمُبینِ. انّا انْزَلْناهُ فی لَیلَةٍ مُبارَکةٍ ...» بعد از همه این مطلبها که گفته شد، همانا ما قرآن را آسان کردیم به زبان تو؛ یعنی این را وارد کردیم به زبان تو؛ از مقام عالی و شامخی که فوق مقام لسان و لفظ بود، «انّا انْزَلْناهُ فی لَیلَةٍ مُبارَکةٍ» بود [تنزل دادیم و] ما این را میسّر کردیم؛ مثل این که چیزی در یک مقام خیلی عالی باشد، آن را در دسترس قرار بدهند. گفتیم از آیات قرآن استفاده میشود که قرآن خودش حقیقتی است در یک مقام عالی: «فی کتابٍ مَکنونٍ. لایمَسُّهُ الَّا الْمُطَهَّرونَ» [١]، بعد، از مقام عالی خودش نزول پیدا کرد به قلب مبارک رسول اکرم و بعد به صورت لفظ آمد، برای چه؟ برای اینکه مردم متذکر بشوند. «فَانَّما یسَّرْناهُ بِلِسانِک لَعَلَّهُمْ یتَذَکرونَ» این را ما تسهیل و آسان کردیم، یعنی سهلالمنال کردیم، در دسترس قرار دادیم (در یک آیه دیگر میفرماید: «وَ لَقَدْ یسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّکرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّکرٍ» [١] اینجا هم «یسَّرْنَا الْقُرْآنَ» همین مفهوم را دارد) «لَعَلَّهُمْ یتَذَکرونَ» باشد که اینها متذکر شوند. «فَارْتَقِبْ انَّهُمْ مُرْتَقِبون» (چون پایان کار را هم برای دو دسته گفتیم) بنابراین تو انتظار بکش که آنان هم انتظار میکشند، یعنی بدان که چنین حقیقتی بدون شک و شبهه در پیش رو هست. و صلّی اللَّه علی محمد و آله الطاهرین.
[١]. واقعه/ ٧٨ و ٧٩.