اكنون از هگل سؤال مى شود، چرا موجود مطلق، قابل تصور نيست و در لحظه بعد، نفى مى شود و با عدم مساوى مى گردد، چه مانع دارد كه وجودى از نظر كمال به پايه اى باشد كه از هر نوع قيد، پيراسته باشد. از آن جا كه سرو كار ما پيوسته با امور محدود و متعين است، طبعاً تصور وجود عارى از قيد براى ما مشكل خواهد بود، ولى براى آنان كه در مسائل الهى غور بيشترى دارند، و اصالت را از آن وجود مى دانند كه تعين ها و قيود در سايه آن، واقعيت پيدا مى كنند، تصور وجود مطلق، كمال مطلق، بسيار آسان است و هيچ گاه با عدم محض مساوى نيست.

ثانياً: چگونه در اين فرضيه وجود و عدم به هم آميخته است در حالى كه اثبات ما در لحظه اى، و نفى ما در لحظه بعد است، و يكى از شرايط امتناع اجتماع نقيضين اين است كه اثبات و نفى و وجود و عدم در يك زمان صورت بپذيرد، نه در دو زمان.

اگر مقصود اين است كه وجود و عدم در «سنتز» به نام وجود متعين جمع شده اند، اين انديشه، جز گزافه گويى چيزى نيست، و حقيقت «سنتز» جز يك موجود متعين كه هستى در آن، در قالبى قرار گرفته است، چيزى نيست.

فرض كنيد انسانى در مرحله نخست چيزى را مى انديشد كه وجود آن، از هر نوع قيد مانند طول و عرض و عمق، پيراسته باشد. آن گاه در لحظه بعد مى گويد كه چنين چيزى ممكن نيست، سپس نتيجه مى گيرد كه هر ميزى داراى يك رشته قيود و حدود است، در اين جا، جز يك ميز مقيد و محدود، چيزى در ميان نيست. و هرگز عدم و وجود در آن با هم ازدواج نكرده اند.