توليد كننده اولى مى داند و مى خواهد ميان معرفت و تكليف و يا توصيف و وظيفه پلى بزند و شناخت جهان را كافى در تعيين بايدها و نبايدها بداند يك نظريه افراطى است كه هرگز نمى توان آن را پذيرفت زيرا:

اولا: چگونه مى توان از هست ها به بايدها و از توصيف ها به تكليف ها پى برد، در حالى كه وجود چنين رابطه اى ميان آن دو نيازمند دليل است، زيرا اخذ نتيجه از هر مقدمه اى به يكى از دو صورت مى تواند باشد: يا به صورت عبور از علت به معلول و يا به صورت عبور از معلول به علت آن جا كه مى دانيم ميكرب مالاريا وارد خون كسى شده و در آن جا لانه گزيده است از وجود چنين علت فوراً به معلول آن پى مى بريم و مى گوييم كه وى مبتلا به تب مالاريا است و گاهى تب مالاريا را در شخص درك مى كنيم آن گاه متوجه مى شويم كه در خون او ميكرب خاصى وجود دارد استدلال در هر دو مورد آن گاه منطقى و منظم و برطبق موازين صحيح است كه ميان مقدمه و نتيجه ضرورت و ملازمه منطقى وجود داشته باشد هرگاه بگوييم ميكرب مالاريا در خون او وجود دارد، از نظر موازين پذيرفته شده در علوم مى توانيم فوراً بگوييم بايد او تب دار باشد و هم چنين است عكس آن ولى هرگاه ميان آن دو چنين ضرورت و ملازمه اى وجود نداشته باشد استدلال از آن مقدمه بر هر نوع نتيجه اى كاملا غلط خواهند بود و ارتباط ميان آن دو مانند ارتباط ماست و دروازه است كه هر دو را مى بندند و هرگز صحيح نيست اين دو را به هم، به خاطر اين بهانه عطف كنيم و كنار يكديگر قرار دهيم.