در اين سيستم از موجودات، محرك تكامل، تضاد درونى نيست، بلكه وقتى استعداد درونى ياخته، به عوامل خارجى ضميمه گرديد، جنب و جوش و حيات و حركتى در آن پديد مى آيد. سيستم هاى بسته، به خاطر بستگى سيستم و اين كه از خارج تغذيه نمى شود فاقد جنب و جوش و حركت و تكامل مى باشند، و اگر هم تحول در آن ها رخ دهد، تحول شان همراه با تنزل و انحطاط و انهدام انرژى مؤثر و نظم و تشكيلات خواهد بود; مثلا خورشيد و ديگر سيارات هر نوع تحول در دل آن ها مايه مصرف شدن قسمتى از انرژى آن ها و در نتيجه سبب افزايش كهولت و به هم خوردن تشكيلات آن هاست. در اين قسم از پديده ها، حركت و تكامل در كار نيست تا درباره ريشه آن گفتوگو كنيم.

علم سيستم ها به روشنى دخالت عامل خارجى را در پيدايش تكامل و ايجاد موجود در طبيعت ثابت مى كند و از اين بيان، ارزش اين سخن مائو روشن مى گردد:

«علت اصلى تكامل اشياء نه از برون، بلكه از درون و به خاطر تضادهاى داخلى است، حركت و تكامل اشياء به خاطر وجود چنين تضادهايى است كه در درون همه آن ها وجود دارد و تضاد درونى اشياء