عنوانى روبه رو شود فوراً حق را به ديالك تيك داده، متافيزيك را تخطئه مى كند و در حيرت و شگفت فرو مى رود، و با خود مى گويد: چگونه ممكن است ذهن بر عين مقدم باشد، در صورتى كه، آن چه در ذهن است انعكاسى از عينيت هاى خارجى است؟!

ولى اين ساده لوح از همه جا بى خبر، نمى داند كه حقيقت مسئله به اين شكل نيست كه در اين عنوان آمده است و هرگز فيلسوفى كه به راستى بتوان نام فيلسوف بر آن نهاد چنين سخن نگفته و نخواهد گفت حقيقت مسئله هرگز تقدم عين بر ذهن و يا تقدم ذهن بر عين نيست بلكه واقعيت مسئله گستردگى وجود و هستى (كه بخشى از آن طبيعت و بخش ديگر آن ماوراء آن باشد) يا محصور بودن آن، به ماده و طبيعت است و هر دو گروه بايد بر مدعاى خود دليل استوارى بياورند، ولى چون ماركسيست براى خدا و موجودات مجرد از ماده، واقعيتى جز در اذهان بشر نمى داند، از اين جهت عقيده خود را به عنوان مسئله دخالت داده و مسئله را به شكل تقدم عين برذهن يا ذهن برعين، مطرح مى كند و مقصود از تقدم عين بر ذهن اين است كه خدا ساخته فكر انسان است كه او را در ذهن خود ساخته است، نه اين كه خدا بشر را آفريده است.

در صورتى كه خدا و يا ديگر موجودات مجرد از ماده از نظر الهيون در محيط خارج از فكر واقعيت دارند، و خدا موجودى است محيط كه بر همه جهان احاطه دارد و جهان ماده به او تعلق و وابسته است.

اين نمونه روشنى است، از فريب كارى آنان در طرح مسائل فلسفى و اجتماعى و اقتصادى و با توجه به اين نكته روشن مى گردد كه