هرگز اين نظريه را در مورد ديگر حركت ها كه از نظر كيفى و جوهرى با حركت هاى مكانى متغايراند نمى توانيم بپذيريم، زيرا هيچ گاه حركت جوهرى گياهان و جانوران و انسان ها جز سيستم حركت مكانيكى كل طبيعت نيستند و هركدام براى خود مدار و بسترى دارد و لذا با خشك شدن گياه و مرگ انسان، حركت انتقالى و وضعى زمين متوقف نمى شود.

آرى، اين نظريه را در يك صورت مى توان پذيرفت و آن را موقعى كه بگوييم اشكال عالى حركت نتيجه جمع بندى اشكال پست از آن است، به اين معنا كه از حركت مكانيكى حركت فيزيكى پديد مى آيد، تأثرات متقابل جريان هاى فيزيكى، به تغييرات شيميايى مى انجامد و جريان هاى شيميايى در شرايط معينى، زندگى پديد مى آورد هرگاه در اين موقع حركت مكانيكى يا فيزيكى از كار افتاد، حركت در نوع عالى نابود مى شود.

ولى با پذيرش اين نظريه كه خود ماركسيست ها هم آن را نمى پذيرند[١] تازه نابودى حركت در شكل پايين، مايه نابودى حركت در موجود معينى مى گردد نه در كل جهان.

[١] آفانا سيف، در اصول فلسفه ماركسيسم، ص ٤٠ مى نويسد: نبايد اشكال حركت را منحصر به جمع اشكال پست دانست، شكل عالى حركت داراى قوانين مخصوص به خود است كه آن را از اشكال پست متمايز مى سازد و تعيين كيفى آن را نشان مى دهد.