قهراً پذيراى انقسام و تجزى مى باشد، ولى پذيرش انقسام و تجزى نه به اين معناست كه هم اكنون اجزاى مشخص و ممتازى كه هر كدام براى خود وجود مستقلى دارند در آن موجود است.

زيرا حركت، اجزاى فرضى دارد نه واقعى و هرگز اجزاى مشخص و فعلى در آن موجود نيست، به گونه اى كه بتوان جزئى را از جزء ديگر به صورت يك موجود مجزا جدا كرد و به حساب آورد. آرى قابليت و شايستگى اين را دارد كه ما آن را در محيط ذهن خود، با مقياس هاى گوناگون تقسيم كنيم ولى پذيرش انقسام، غير اين است كه هم اكنون در حركت، اجزاى مشخص و ممتازى وجود دارد كه هر جزئى براى خود حائز وجود مستقلى باشد.

حركت بسان سطح و خط است، يك خط خواه مستقيم خواه منحنى تا يك خط است نقطه مشخصى در آن وجود ندارد با پيدايش نقطه مشخصى، خط به دو خط تبديل شده و وحدت آن از بين مى رود و اگر چه اجزاى مشخص در آن نيست، ولى پذيراى انقسام و تجزيه مى باشد هم چنين است حركت.

از اين بيان روشن گرديد كه هر نوع دگرگونى، تحول و تبدل، حركت نيست، و تفسير حركت از طرف ماركسيست ها به تحول و دگرگونى خالى از مسامحه نمى باشد.

در اين جا سؤالى مطرح است و آن اين كه هرگاه، حركت پيراسته از اجزاى مشخص و ممتاز است چگونه در فلسفه اسلامى مى گويند: هر حركتى پذيراى تقسيم بى نهايت مى باشد و معناى اين جمله چيست؟!

از بيان پيش مفهوم اين جمله روشن گرديد، زيرا همان طور كه گفته