خاصى بخار موجود است، و اما اين كه غير از اين ممكن نيست هرگز عليت مبنى بر حس و تجربه آن را ثابت نمى كند و با حذف ضرورت و پديد آمدن احتمال خلاف، نمى توان دخالت عامل خارجى را رد كرد و گفت:

با وجود ضرورت ذاتى ميان «تز»ها و «سنتز»ها ديگر نيازى به عامل خارجى نيست، زيرا فرض اين است كه ضرورت با حذف هسته مركزى فرضيه هگل از ميان رفته، و مسئله عليت حسى و تجربى پيش آمده و عليت تجربى، جز وضع موجود چيزى را ثابت نمى كند.

خلاصه: اگر ماركسيسم، اصل «دليل» و «استنتاج» را مى پذيرفت مى توانست از ضرورت ذاتى ميان «تز» و «سنتز» دم بزند. اما وقتى وى به قول خودش پوسته و جنبه ايده آليستى منطق هگل را به دور ريخت، و به اصل عليت بازگشت، آن هم عليت تجربى و حسى كه كاشف از ضرورت ميان شىء و معلولش نيست، ديگر نمى تواند بگويد «ديالك تيك ما را مصممانه از عليت بيرون بى نياز مى سازد». در حقيقت كار ماركس جز تقلب چيز ديگرى نيست، زيرا از يك طرف جنبه هاى عقلانى را كه ريشه ضرورت هاى منطقى در فلسفه هگل است از بين مى برد، ولى از طرف ديگر، مسئله ضرورت پيدايش ضدى را از ضدى كه براساس تفسير منطقى جهان كه ماركسيسم آن را ايده آليستى ديالك تيك هگل مى نامد، مى پذيرد تا از آن نتيجه بگيرند كه در پيدايش ضدى از ضدى نيازى به ماوراء ماده وجود ندارد.