پيروى از آن اصل را بگنجاند، در صورتى كه هرگز وجود قانونى در طبيعت فاقد شعور و ادراك، دليل برآن نيست كه انسان مختار و آزاد نيز از آن پيروى كند مگر اين كه از طريق عقلى و منطقى تحليل شود.

اعتراف به يك واقعيت در طبيعت و به يك توصيف در جهان سبب مى شود كه وجود آن را بپذيريم.

و اما چگونه خود را با آن واقعيت تطبيق دهيم و چگونه جهت گيرى خاصى در برابر آن اتخاذ كنيم هرگز از وجود واقعيت، چنين نتيجه اى گرفته نمى شود بلكه بايد هرنوع موضع گيرى را با دليلى و اصلى توجيه كنيم.

هر انسانى در جهان بينى خود، آتش و سم را مى شناسد، ولى هر نوع جهت گيرى در برابر آن مثلا غذا پختن يا خانه بى چاره اى را آتش زدن يا سرم ساختن و يا خودكشى كردن براى خود، دليل منطقى جداگانه اى مى خواهد.

اعتراف بهوجود حركت و يا تكامل در طبيعت، دليلى برآن نيست كه همگى گام در اين راه بگذاريم و حركت كنيم و از سكون بپرهيزيم و به سوى تكامل پيش برويم، بلكه براى تمام اين بايدها علاوه بر خود آن ها در جهان بينى دليل منطقى جداگانه اى لازم است، از اين جهت هيچ نوع جهان بينى را نبايد دليل صحت ايدئولوژى مطابق آن دانست.

بى پايگى چنين نتيجه گيرى ها

اگر صحيح است كه از هدف ها و شناخت ها با زدن پلى به سوى