اين ها گفته هاى اوست، ولى از گفته هاى خود چه مى خواهد توجه به آن براى ما اهميت بسيارى دارد، زيرا جهان شناسى و جهان بينى براى او چندان اهميتى ندارد، او از چنين شناخت ها، خواسته اجتماعى و به اصطلاح ايدئولوژى ويژه اى دارد و مى خواهد از اين شناخت ها و توصيف ها از جهان، ايدئولوژى بسازد و بگويد كه اكنون كه مبارزه بى امان و پيوسته در دل هر پديده اى وجود دارد پس بايد در اجتماع به پيكار بى امان خود ادامه دهيم و تزهاى اجتماعى را به سنتزهاى كامل تر مبدل ساخت، اكنون كه جهان يك لحظه قرار و ثبات ندارد بايد جامعه ما نيز در حال تحرك و تحول و وضع بى قرارى باشد و از ثبات و جمود نظام ها بپرهيزد. اكنون در پديده هاى طبيعى در شرايط معينى انقلاب و جهش رخ مى دهد بايد شرايط انفجار يعنى فساد و ستم را در جامعه به حدى رسانيم كه جامعه خود به خود منفجر گردد و انقلاب رخ دهد و هم چنين... .

ارتباط جهان بينى با ايدئولوژى

بنابراين گفته هاى ماركس مقدمه خواسته هاى اوست، جهان بينى او سرآغاز ايدئولوژى او به شمار مى رود. اكنون كه سخن به اين جا منتهى گرديد لازم است كه درباره پايه ارتباط جهان بينى و ايدئولوژى سخن بگوييم و روشن سازيم كه آيا جهان بينى مى تواند توليد كننده ايدئولوژى باشد؟ آيا شناخت جهان ما را در تشخيص وظايف و تكاليف كافى است يا نه؟ اينك بحث خود را از اين جا آغاز مى كنيم.