فرسان الهيجاء - المحلاتي، الشيخ ذبيح الله - الصفحة ٤٥٧ - سلالة النبوّة عليّ الأكبر عليهالسلام

بابا بيا که تيغ جفا ساخت کار من

برگى نچيده گشت خزان نوبهار من

قاتل مرا زخنجر کين پاره پاره کرد

رحمى نکرد بر مژه اشکبار من

تا بر تنم بود رونقى در سرم بيا

بنگر بوقت مرگ بر احوال زار من

از تيغ ظلم رشته عمرم زهم گسيخت

ليلا بگو دگر نکشد انتظار من

هلمّ أبي فالسيف شقّ مفارقي

وعصف خريف العمر جرّد أغصاني

وقطّعني الباغي بصارم حقده

وما لان من دمعي عليكم بأجفاني

هلمّ أبي واسرع لموضع مصرعي

وبي رمقٌ أخشى بأن لست تلقاني

قضى عمري بالسيف من ضرب ظالم

أبي قل لليلى بعدها لا ترجّاني

چه رفت از دست عشق شاه دلبندم

روان شد از پى گمگشته فرزند

صف دشمن دريدى از چپ وراست

نواى الحذر از نينوا خاست

عقابى ديد ناگه پرشکسته

على افتاده زين از هم گسسته

برخسارش نقاب از خون کشيده

به جانان بسته جان از خود بريده

شده شقّ القمر سر تا جبينش

بخون آغشته زلف عنبرينش

زضرب نيزه وتير وسنانش

شده جسمش مقطّع جان فدايش

فرود آمد ززين آن با جلالت

چه پيغمبر زمعراج رسالت

نهادى بر سر زانو سرش را

همى بوئيد خونين پيكرش را

برآورد از دل تفتيده آهنى

که سوزانيد از مه تا بماهى

ولمّا هوى قلب الحسين بكربلا

وقد نال منه السيف عاد بلا قلب