فرسان الهيجاء - المحلاتي، الشيخ ذبيح الله - الصفحة ٤٥٣ - سلالة النبوّة عليّ الأكبر عليهالسلام

سر أمامي لأرى في قدّك السرو يسير

فمشى والسبط يدعو الله بالصوت الجهير

ياز وقت آمد که از داغ پسر

در جگرگاه پدر افتد شرر

کس نبود غير از بنى هاشم بجا

جز على اکبر شبيه المصطفى

ديد چون بى يار باب خويش را

در حرم آن هول وآن تشويش را

گفت کاى بابا به اکبر اذن جنگ

ده که دل از زندگانى گشته تنگ

چند بينم عمه هاى خون جگر

خواهران را اشک ريزان از بصر

بشنوم تا کى صداى العطش

کودکان از تشنگى در حال غش

سير اکبر بپدر زين زندگى است

گر رهم زين زندگى پايندگيست

داد اذن جنگ بر وى بى درنگ

واز برش آويخت تيغ آب رنگ

چشم فرزند گرامى بوسه داد

آه آتش بارآورد از نهاد

شاهزاده سوى ميدان کرد رو

چشم براشک وحسين دنبال او

تاختا نوار رخش بر آن گروه

همچه نور مهر بر هر سنگ وکوه

گفت کاى نمروچيان بد مرام

مردمان کوفه نامردان شام

من على بن الحسين الاکبرم

در شباهت ثانى پيغمبرم

تيع من باشد همال ذوالفقار

شير بگريزد زمن در کارزار

گر فشارم پاى اندر روز جنگ

خصم روبه گردد ار باشد پلنگ

آنچنان که برگ ريزد در خزان

سر زتنها بر زمين ريزم چنان

در شجاعت وارث آبا منم

حامى آل نبى تنها منم