فرسان الهيجاء - المحلاتي، الشيخ ذبيح الله - الصفحة ٤٣٩ - سلالة النبوّة عليّ الأكبر عليهالسلام

آن زمان کان نور عين ونور عين

يعنى اکبر قرّه العين حسين

سوى قربانگاه ذبيح الله سان

يا چه روح از جسم ليلا شد روان

چون دو گيسويش پريشان حال او

مادرش بر سر زنان دنبال او

کاى خدا آرام جانم مى رود

هيجده ساله جوانم مى رود

اى خدا شبها بروز آورده ام

تا چنين رعنا جوان پرورده ام

هيجده ساله است او را دايه ام

کافکند امروز بر سر سايه ام

اى خدا آگاهى از سوز دلم

تيره شد شمع شب افروز دلم

جسم باشد مادر فرزند جان

نيست بى جان جسم را تاب وتوان

تا شود شب مونس ودلگيريم

روزها باشد عصاى پيريم

اى خدا شد بر جوانم کار تنگ

دشمنان خونخوار اکبر تازه جنگ

گر بخون غلطد زمرح تير وتيغ

زين جوانى حيف زين عارض دريغ