فرسان الهيجاء - المحلاتي، الشيخ ذبيح الله - الصفحة ٤٣٢ - سلالة النبوّة عليّ الأكبر عليهالسلام

دور چون بر آل پيغمبر رسيد

اوّلين جام بلا اکبر چشيد

اکبر آن آئينه ديدار جد

هيجده سال جوان سرو قد

با ادب بوسيد پاى شاه را

روشنائى بخش مهر وماه را

کاى زمام امرِ «کُن» در دست توست

هستى عالم طفيل هَسْتِ توست

رحصتم ده تا وداع جان کنم

جان در اين قربان کده قربان کنم

بى رخ تو زندگى بى حاصل است

که حيات کشور تن با دل است

گفت بشتاب اى ذبيح کوى عشق

تا خورى آب حياة از جوى عشق

خواست چون رفته به ميدان دعا

در حرم شور قيامت شد بپا

خواهران عمّه کان مادرش

انجمن گشته اند بر گرد سرش

شد از آهنگ نواى الفراق

راست بر اوج فلک شور از عراق

شبه پيغمبر چه زپا در رکاب

بال وپر بگشود چون رفرف عقاب

از حرم بر شد سوى معراج عشق

بر سر از شور شهادت تاج عشق

کوى جانان مقصد اقصاى او

خاک وخون قوسين او ادناياو

گفت شاه دين بزارى کاى اله

باش اين قوم کافر دل گواه

کز نژاد مصطفى ختم رسل

شد غلامى سوى اين قوم عُتُل

خَلٍ وخُلق منطق آن پاک راى

جمع در وى همچه اندر مصحفاى

هکره را بد اشتياق روى او

روى از آئينه کردى سوى او

آرى آرى چون رود گل در حجاب

بوى گل را از که جويم از گلاب

ولمّا دنت نوبة الأطهرين

بني المصطفى أهل بيت الهدى

فأوّل كأس لشبل الحسين

تجرّعه مسترعاً بالبلا

شبيه النبوّة من قدّه

كسروٍ سَمَت هامه للسما