فرسان الهيجاء - المحلاتي، الشيخ ذبيح الله - الصفحة ٤٧٧ - سلالة النبوّة عليّ الأكبر عليهالسلام

قامت سروى وسرو بارورى داشت

يعنى سلطان کربلا پسرى داشت

بسکه زد پيچ وخم بطره گيسو

گيسوى از صولجان وقلب جهانگو

ناقه چين وام دار طره اش از بو

غاليه مو مشکبو فراشته ابرو

شير به بازو هزبر يال جنان ببر

در ره يزدان باختيار نه بر جبر

بهر پدر در خروش ناله چنان ابر

مصطفوى خو ، على قتال ، حسن صبر

از رخ ولب کوثر وبهشت حسن داشت

تازگى صورتش صفاى چمن داشت

زاهن وپولاد وسنگ قلب وبدن داشت

پير ببنير وبسر جوان وبتن داشت

چون برخ خواهران گشود نظر را

کز دل سوزان بچرخ برد شرر را

ريخت بگلبرگ ولاله وژاله تر را

ديد چه از گردش زمانه پدر را

يك طرف آن کثرت سپه عدو را

يك طرف آن بى کسى باب نکو را

عقده قلبش ببست راه گلو را

رفت تو گوئى ازين مشاهده او را