فرسان الهيجاء - المحلاتي، الشيخ ذبيح الله - الصفحة ٤٥٠ - سلالة النبوّة عليّ الأكبر عليهالسلام

گيسويش کرده سيه پوش شب يلدا را

کرده مجنون زغمن فرقت خود ليلى را

هر که ياد از مه رخسار پيمبر مى کرد

از فروغ رخ از ديده منوّر مى کرد

زلف بر عارض او عود بمجمر مى کرد

لب لعلش بسخن قصّه کوثر مى کرد

وه چه اکبر که برخ شبه پيامبر باشد

وه چه اکبر که ببازوى چه حيدر باشد

تشنه گان را چه غم او ساقى کوثر باشد

شافع امّت جدّش صف محشر باشد

ديد شهزاده چه بى يارى شاهنشه دين

پى تعظيم پدر خم شد وبوسيد زمين

گفت اى داده شرف فرش تو بر عرش برين

خادم بارگه خاص تو جبريل امين

ناله اصغر بى شير زجان سيرم کرد

العطش زارى اطفال زمين گيرم کرد

غم بى يارى تو حالت تصويرم کرد

حکم تقدير ازل طعمه شمشيرم کرد

شاه گفتا بدلم خوش که خيالى دارم

در گلستان جهان تازه نهالى دارم

روز را همچه تو خورشيد مثالى دارم

شب زابروى رخت بدر وهلالى دارم

دل ليلى زغم مرگ تو گرديد خراب

خانه صبر من از داغ تو گشته استخراب

از چه برکشته شدن مى کنى اينقدر شتاب

نوجوان اکبر من هست تو را وقت شباب

اى قدت سرو خرامان ورخت ماه تمام

مهر بنموده فروغ از رخ رخسار تو وام