فرسان الهيجاء - المحلاتي، الشيخ ذبيح الله - الصفحة ٤٣٤ - سلالة النبوّة عليّ الأكبر عليهالسلام

وينظر مشرق أنواره

من اشتاق ينظر خير الورى

فكيف إذا غاب عن ناظري

بعيداً فمن لي أنا المبتلى

إذا غيّب الورد في موضع

فمن أين تسطع ريح الشذى

چه شد بر دختر همّت گر آن ماه خوش منظر

عنان توس ليلى گرفت وگفت اى مادر

على اکبر الا اى تارت هر تار زنجيرى

به اين مجنون سرگشته از آن زنجير تدبيرى

تمنّاى مناى کربلا دارى به قربانى

نمى آيد فدا مادر مکن تعجيل تأخيرى

زبس هوشت زسر برده تمنّاى بهشت حور

نمى گوئى که خود دارم به عالم مادر پيرى

به بالينت نخوابيدم چه شبها با دو صد زحمت

به اميدى که در پيرى به عالم دست من گيرى

زدستم مى روى اکنون نماند بر منِ دلخون

بجز يك جان پرحسرت بغير از آه شبگيرى

على اکبر مرو مادر فداى قدّ دلجويت

پريشانم مکن اى من اسير سنبل مويت

بلا خيز است اى وادى خطرناکست اين منزل

حسين بى ياور است ومن غريب اين قوم سنگيدل