ترجمه قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧٩ - سوره نحل ١٦

ما مى‌دانيم كه آنها مى‌گويند: « (اين آيات را انسانى به او تعليم مى‌دهد.» در حالى كه زبان كسى كه اينها را به او نسبت مى‌دهند عجمى است؛ ولى اين قرآن)، زبان عربى آشكار است. (١٠٣)

به يقين، كسانى كه به آيات الهى ايمان نمى‌آورند، خدا آنها را هدايت نمى‌كند؛ و براى آنان عذاب دردناكى است. (١٠٤)

تنها كسانى به خدا دروغ مى‌بندند كه به آيات خدا ايمان ندارند؛ آرى، دروغگويان واقعى آنها هستند. (١٠٥)

كسانى كه بعد از ايمانشان، به خدا كافر شوند مجازات مى‌شوند- بجز آنها كه تحت فشار واقع شده‌اند در حالى كه قلبشان با ايمان، آرام است- آرى، آنها كه سينه خود را براى پذيرش كفر گشوده‌اند، غضب خدا بر آنهاست؛ و عذاب عظيمى در انتظارشان! (١٠٦)

اين بخاطر آن است كه زندگى پست دنيا را بر آخرت ترجيح دادند؛ و خداوند افراد بى‌ايمان لجوج را هدايت نمى‌كند. (١٠٧)

آنها كسانى هستند كه بر اثر فزونى گناه، خدا بر دلها و گوش وچشمانشان مُهر نهاده؛ به همين دليل نمى‌فهمند، و غافلان واقعى همانها هستند. (١٠٨)

بى ترديد آنها در آخرت زيانكارند. (١٠٩)

امّا پرودگار تو نسبت به كسانى كه بعد از فريب خوردن، به ايمان بازگشتند و هجرت كردند؛ سپس جهاد نمودند و در راه خدا استقامت ورزيدند؛ پروردگارت، پس از اين امور)، آمرزنده و مهربان است. (١١٠)