ترجمه قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٤ - سوره الانفال ٨

(همگى به سوى ميدان جهاد حركت كنيد؛ سبكبار يا سنگين بار؛ و با مال و جان خود، در راه خدا جهاد نماييد؛ اين‌براى شما بهتر است اگر بدانيد. (٤١)

امّا گروهى از آنها، چنانند كه اگر غنايمى نزديك و در دسترس)، و سفرى آسان باشد، به طمع دنيا از تو پيروى مى‌كنند؛ ولى اكنون كه براى ميدان تبوك، راه بر آنها دور و پر مشقّت است، سر باز مى‌زنند؛ و به خدا سوگند ياد مى‌كنند كه: «اگر توانايى داشتيم، همراه شما حركت مى‌كرديم!» (آنها با اين اعمال و اين دروغها، در واقع خود را هلاك مى‌كنند؛ و خداوند مى‌داند آنها دروغگو هستند. (٤٢)

خداوند تو را بخشيد؛ چرا پيش از آن‌كه راستگويان براى تو آشكار شوند و دروغگويان را بشناسى، به آنها اجازه دادى؟! خوب بود صبر مى‌كردى، تا هر دو گروه خود را نشان دهند. (٤٣)

كسانى كه به خدا و روز بازپسين ايمان دارند، هرگز براى ترك جهاد در راه خدا با مال و جانشان، از تو اجازه نمى‌گيرند؛ و خداوند پرهيزگاران را مى‌شناسد. (٤٤)

تنها كسانى از تو اجازه مى‌گيرند كه به خدا و روز بازپسين ايمان ندارند، و دلهايشان با شك و ترديد آميخته است از اين رو؛ آنها در ترديد خود سرگردانند. (٤٥)

اگر آنها راست مى‌گفتند، و مى‌خواستند كه به سوى ميدان جهاد خارج شوند، وسيله‌اى براى آن فراهم مى‌ساختند؛ ولى خدا از حركت آنها ناخشنود بود؛ از اين رو توفيقش را از آنان سلب كرد؛ و آنها را از جهاد بازداشت؛ و به آنان گفته شد: «با افراد ناتوان [كودكان و پيران و بيماران‌] بنشينيد!» (٤٦)

اگر آنها همراه شما (به سوى ميدان جهاد خارج مى‌شدند، جز اضطراب و ترديد و فساد، چيزى بر شما نمى‌افزودند؛ و بسرعت در بين شما به فتنه‌انگيزى و ايجاد تفرقه و نفاق) مى‌پرداختند؛ و در ميان شما، افرادى سست و ضعيف هستند كه به سخنان آنها كاملًا گوش فرا مى‌دهند؛ و خداوند، ستمكاران را مى‌شناسد. (٤٧)