ترجمه قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٥ - سوره بقره ٢

در آفرينش آسمانها و زمين، و آمد و شد شب و روز، و كشتيهايى كه‌در دريا به نفع مردم در حركتند، و آبى كه خداوند از آسمان نازل كرده، و با آن، زمين را پس از مردنش حيات بخشيده، و انواع جنبندگان را در آن گسترده ساخته، و همچنين در وزش بادها و ابرهايى كه ميان زمين و آسمان قرار گرفته‌اند، نشانه‌هايى است از ذات پاك خدا و يگانگى او براى گروهى كه عقل خود را به كار مى‌گيرند. (١٦٤)

بعضى از مردم، غير از خداوند همتايانى براى پرستش انتخاب مى‌كنند؛ و آنها را همچون خدا دوست دارند. امّا كسانى كه ايمان آورده‌اند، محبتشان به خدا، شديدتر است. وكسانى كه ستم كردند، و معبودى غير خدا برگزيدند، هرگاه عذاب الهى را مشاهده كنند، خواهند دانست كه تمامِ قدرت، از آنِ خداست؛ و خداوند، سخت كيفر است؛ (١٦٥)

در آن هنگام، پيشوايان گمراه‌كننده از پيروان خود، بيزارى مى‌جويند؛ و عذاب الهى را مشاهده مى‌كنند؛ و دستشان از همه جا كوتاه مى‌شود. (١٦٦)

در اين هنگام پيروان مى‌گويند: «كاش بار ديگر به دنيا برمى‌گشتيم، تا از آنها [پيشوايان گمراه‌] بيزارى جوييم، آن چنان‌كه آنان امروز ازمابيزارى جستند!» آرى، خداوند اين چنين اعمال آنها را به‌صورتى حسرت‌آور به آنان نشان مى‌دهد؛ و از آتش دوزخ، هرگز خارج نخواهند شد. (١٦٧)

اى مردم! از نعمتهاى حلال و پاكيزه‌اى كه در زمين است بخوريد؛ و از گامهاى شيطان، پيروى نكنيد؛ زيرا او، دشمن آشكار شماست. (١٦٨)

او شما را فقط به بدى و كار زشت فرمان مى‌دهد؛ و نيز دستور مى‌دهد آنچه را كه نمى‌دانيد، به خدا نسبت دهيد. (١٦٩)