ترجمه قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٤ - سوره الاعراف ٧

سزاوار است كه بر خدا جز حق نگويم. من دليل روشنى از پروردگارتان براى شما آورده‌ام؛ پس بنى‌اسرائيل را با من بفرست.» (١٠٥)

فرعون گفت: «اگر نشانه‌اى آورده‌اى، نشان بده اگر از راستگويانى.» (١٠٦)

موسى عصاى خود را افكند؛ ناگهان اژدهاى آشكارى شد. (١٠٧)

و دست خود را از گريبان بيرون آورد؛ سفيد و نورانى براى بينندگان بود. (١٠٨)

اشراف قوم فرعون گفتند: «بى شك، اين ساحرى ماهر و داناست. (١٠٩)

مى‌خواهد شما را از سرزمينتان بيرون كند؛ شما چه نظر مى‌دهيد؟» (١١٠)

سپس به فرعون گفتند: «او و برادرش را مهلت ده، و مأموران را براى گردآورى ساحران به تمام شهرها اعزام كن، (١١١)

تا هر ساحر ماهر و دانا را به خدمت تو بياورند.» (١١٢)

ساحران نزد فرعون آمدند و گفتند: «آيا اگر ما پيروز گرديم، اجر و پاداش مهمّى خواهيم داشت؟!» (١١٣)

گفت: «آرى، و به يقين شما از مقرّبان خواهيد بود.» (١١٤)

و چون روز مبارزه فرا رسيد. ساحران گفتند: «اى موسى! يا تو وسايل سحرت را بيفكن، يا ما مى‌افكنيم.» (١١٥)

گفت: «شما بيفكنيد.» و هنگامى كه وسايل سحر خود را افكندند، مردم را چشم‌بندى كردند و ترساندند؛ و سحر عظيمى پديد آوردند. (١١٦)

ما به موسى وحى كرديم كه: «عصاى خود را بيفكن.» ناگهان به صورت مار عظيمى در آمد و وسايل دروغين آنها را بسرعت بلعيد. (١١٧)

در اين هنگام، حق آشكار شد؛ و آنچه آنها انجام مى‌دادند، باطل گشت. (١١٨)

و در آن جا همگى مغلوب شدند؛ و خوار و حقير گشتند. (١١٩)

و ساحران بى‌اختيار به سجده افتادند. (١٢٠)