قاعده لاضرر، ترجمه القواعد الفقهية - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٠ - نظر شيخ الشريعه اصفهانى

مى‌شود- مى‌باشد.

به اين بيان كه هر دو بزرگوار، قضاياى شفعه، و منع زيادى آب، را نقل كرده‌اند و در هر دو طريق عبارات نقل شده، همانند و متحد با يكديگر است؛ جز اين‌كه روايت عباده، عبارت «لا ضرر و لا ضرار» را ندارد!

اين امر باعث مى‌شود كه اعتماد ما نسبت به ظهور ابتدايى در پيوستگى حديث، ضعيف شود؛ و ظن ما به اين‌كه اين دو فقره، دو روايت جداست كه راوى از باب جمع بين دو روايت، دركناريكديگر قرار داده قوت بگيرد؛ خصوصاً اين‌كه عباده، فردى ضابط و محكم در نقل احاديث بوده، و طبق گفته برخى، از بزرگان شيعه است.

و استشهاد به ظهور لفظ «فا»، در عبارت «فلا ضرر و لا ضرار» در ذيل حديث منع زيادى آب، به اين‌كه «فا» به معناى تفريع است و دلالت دارد كه ما بعد آن متفرع بر ما قبل و متصل به آن مى‌باشد، نيز صحيح نيست؛ زيرا قبلًا گفتيم كه نسخه تصحيح شده كتاب كافى، «فا» ندارد، بلكه بجاى «فا»، «واو» ضبط كرده است.

اين بود خلاصه آن‌چه علّامه شيخ الشريعه اصفهانى قدس سره، در رساله خود آورده است. [١]

[١]. قاعدة لا ضرر، ص ٢٢: «... وقد مرّ أنّ ما فى بعض النسخ من عطف قوله: «وقال» بالفاء تصحيف، فإذا تبيّن هذه الجملة، فنقول: قد عرفت بما نقلنا مطابقة ما روى فى طرقنا لما روى فى طرق القوم من ...»