قاعده لاضرر، ترجمه القواعد الفقهية - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧ - شواهد قرآنى دلالت كننده بر نفى ضرر

سكونت داريد و در توانايى شماست سكونت دهيد؛ و به آن‌ها زيان نرسانيد تا آن‌ها را در تنگنا قرار دهيد (و مجبور به ترك منزل شوند) ...». در آيه شريفه از اين‌كه در مسكن و نفقه زنان مطلقه در ايام عدّه، تنگ گرفته و از اين جهت به آن‌ها ضرر وارد شود، نهى شده است. [١] آيه سوم: در آيه ٢٣١ سوره بقره مى‌فرمايد:

« «وَ إِذا طَلَّقْتُمُ النِّساءَ فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَأَمْسِكُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ أَوْ سَرِّحُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ وَ لا تُمْسِكُوهُنَّ ضِراراً لِتَعْتَدُوا ...»؛ و هنگامى كه زنان را طلاق داديد و به پايان عدّه خود رسيدند، يا به طور شايسته آن‌ها را نگهداريد (و آشتى كنيد) و يا به طرز پسنديده‌اى آن‌ها را رها سازيد؛ و آن‌ها را به خاطر زيان رساندن نگاه نداريد تا (به حقوقشان) تجاوز كنيد ...».

در اين آيه شريفه نهى فرموده از اين‌كه مرد بدون ميل و رغبت به زن در ايام عدّه رجوع كند؛ و رجوع او صرفا به خاطر ضرر زدن به زن باشد، و اين ضرر زدن- همان‌گونه كه در «كنزالعرفان» به آن اشاره كرده‌ [٢]- يا به جهت اين است كه در نفقه او كوتاهى كند، و يا اين‌كه بخواهد به اين بهانه مدّت طلاق و جدايى را آن قدر طولانى‌

[١]. در اين صورت آيه مزبور حاكم بر عموم «اكتفاى به اقل در مقدار نفقه زن» خواهد بود.

[٢]. كنزالعرفان فى فقه القرآن، ج ٢، ص ٢٨٢.