قاعده لاضرر، ترجمه القواعد الفقهية - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥ - شواهد قرآنى دلالت كننده بر نفى ضرر

طول مدّت شير دهى؛ و ذيل آيه كه شاهد ما در اين بحث است، مؤيد همين دو حكم است؛ به اين بيان كه: اگر يكى از اين دو (پدر و مادر) از انجام وظيفه خود سر باز زد (مادر شير نداد، يا پدر خرجى نداد) ديگرى حق ندارد وظيفه خود را ترك كند، چرا كه در اين وسط به بچه ضرر وارد مى‌شود. [مراقب باشيد كه هر يك از اين دو (پدر و مادر) از انجام وظيفه خود سر باز نزنند، و مادر به واسطه شير ندادن و پدر به واسطه خرجى ندادن به بچه ضرر وارد نكنند].

ادامه آيه: « «... وَعَلَى الْوارِثِ مِثْلُ ذلِكَ‌ ...»؛ و بر وارث او (نيز) لازم است مثل اين كار را انجام دهد (و هزينه مادر را در دوران شير دادن تأمين نمايد) ...»، نيز مؤيد همين معناست.

در اين صورت، كلمه «لا تضار» به صيغه معلوم است و «با» در «بولدها» زائده خواهد بود؛ چرا كه ماده «مضارة» متعدى است و براى متعدى شدن نيازى به «با» ندارد.

احتمال ديگر در معناى آيه اين است كه كلمه «لا تضار» را به صيغه مجهول بخوانيم، كه در اين صورت «با» در «بولدها» باى سببيت است، و معنايش اين مى‌شود كه مراقب باشيد، مادر به سبب فرزندش متضرّر نشود (لا تضار والدة بولدها)؛ يعنى اين‌گونه نباشد كه به خاطر ترس از فرزند دار شدن، آميزش با همسر را ترك‌