ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٦٣ - منظور از بد كاران چه كسانى هستند؟

زيد) صحيح است. در مورد مردم مؤمن در آيه بعد، وعده و نويدى داده است نسبت به بهشت جاودانى كه منتهاى آرمانها و آرزوهاست. پس آرزوى ايشان نسبت به پاداش اخروى بى مورد نيست.

(مَنْ يَعْمَلْ سُوءاً يُجْزَ بِهِ‌): هر كس كارى زشت كند، كيفر آن را خواهد ديد.

منظور از بد كاران چه كسانى هستند؟

١- مقصود از كار زشت، هر گونه گناهى است: خواه صغيره باشد، خواه كبيره.

پس هر كس كه مرتكب گناهى كوچك يا بزرگ شود، كيفر آن را در دنيا يا در آخرت، خواهد ديد. اين بيان، از عايشه و قتاده و مجاهد است. از ابو هريره روايت شده است كه: چون اين آيه نازل شد، گريستم و محزون شديم و خدمت پيامبر گرامى اسلام عرض كرديم: اين آيه، هيچ چيز را باقى نگذاشت. فرمود: بخدايى كه جانم در قبضه قدرت اوست، حقيقت همين است كه اين آيه بيان مى‌دارد، ولى به شما نويدى اميد- وار كننده مى‌دهم: هر مصيبتى كه به شما برسد، باعث تخفيف گناهان شما مى‌شود، حتى آن خارى كه در پاى شما بخلد. همين روايت را واحدى در تفسير نيز آورده است. قاضى ابو عاصم قارى عامرى مى‌گويد: اين آيه براى پاسخ توهم و خيال بى اساس كسانى است كه معتقدند: با بودن ايمان، معصيت زيانى ندارد، هم چنان كه با بودن كفر، طاعت سودى ندارد.

٢- منظور مشركين قريش و اهل كتاب است. اين قول از حسن و ضحاك و ابن- زيد است. گويند: اين آيه مثل:(وَ هَلْ نُجازِي إِلَّا الْكَفُورَ) است (سوره سبا ١٧ يعنى آيا جز كافر را كيفر مى‌دهيم؟) ٣- مقصود از كار زشت، شرك است. اين قول از ابن عباس و سعيد بن جبير است.

(وَ لا يَجِدْ لَهُ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلِيًّا وَ لا نَصِيراً): كسى كه مرتكب كار زشت شود و خداى را معصيت و نافرمانى كند، براى خود دوستى كه پشتيبانيش كند و از او دفاع و حمايت كند، و جلو عذاب و عقوبت را بگيرد، نمى‌يابد.