ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٦٥ - مقصود

بيان آيه ٢٠- ٢١

لغت‌

تقديس: تطهير، پاك كردن. تسبيح و تقديس خدا، منزه كردن او از عيب و هر چه كه شايسته مقامش نيست، مى‌باشد. مثل داشتن همدم، فرزند، ستم و دروغ. سطلى كه بوسيله آن خانه قدس را تطهير مى‌كردند، تقديس مى‌گفتند: ارض مقدس، سرزمين پاك.

اعراب‌

انبياء: كلمه غير منصرف است كه داراى علامت تانيث لازم است. در حالى كه علامت تانيث در حمزه و قائمه، چنين نيست زيرا غير لازم است و از اين جهت هنگامى كه نكره باشند منصرفند.

خاسرين: حال از ضمير «تنقلبوا»

مقصود

اكنون خداوند متعال، بمنظور تسلى خاطر پيامبر گرامى اسلام، پرده از روى رفتار و مخالفتهاى ايشان نسبت به پيامبر خود حضرت موسى ع برداشته، مى‌فرمايد:

-( وَ إِذْ قالَ مُوسى‌ لِقَوْمِهِ‌): بخاطر داشته باش كه موسى بقوم خود گفت:

-( يا قَوْمِ اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ‌): اى قوم، نعمت‌هاى خدا را- كه پيش شما و در ميان شماست- فراموش نكنيد.

(إِذْ جَعَلَ فِيكُمْ أَنْبِياءَ): در ميان شما پيامبرانى قرار داد كه از اخبار غيبى شما را مطلع و در مقابل دشمنان شما را يارى و قوانين الهى را براى شما بيان كنند. برخى گفته‌اند: اينها همان پيامبرانى بودند كه پس از حضرت موسى ع براى بيان مسائل دينى تا زمان حضرت عيسى ع بسوى بنى اسرائيل آمدند.