كه دوست بدوست و پدر بر پسر ترحم كند و عذابش نكند، با اينكه آنها اقرار دارند كه خداوند آنها را عذاب مى‌كند و اين مطلب بر طبق كتاب ايشان است و اگر قبول نداشته باشند، كافرند و يهوديان معترف بودند كه بمدت چهل روز- كه گوساله را پرستيده بودند- عذاب مى‌بينند. برخى گفته‌اند: «يعذب» اگر چه مضارع است، لكن بمعناى ماضى است. يعنى چرا شما را عذاب كرد؟ شما اقرار داريد كه بر اثر پرستش گوساله سامرى گرفتار عذاب خداوند شديد و همچنين خداوند بكيفر كردارتان شما را به شكل بوزينگان و خوكان در آورد و بخت نصر را بر شما مسلط كرد تا شما را به سختى شكنجه دهد. آيا اينها عذاب نيستند؟ اگر شما دوستان خدا هستيد، چرا عذابتان كرد؟

(بَلْ أَنْتُمْ بَشَرٌ مِمَّنْ خَلَقَ‌): آن چنان كه شما فكر مى‌كنيد، نيست، شما فرزندان خدا نيستيد، بلكه شما هم از اولاد آدم و مخلوق او هستيد. اگر نيكى كنيد، پاداش آن را مى‌بينيد و اگر بدى كنيد، بكيفر آن مى‌رسيد. همانطورى كه همه انسانها هستند و شما را بر آنها امتيازى نيست.

(يَغْفِرُ لِمَنْ يَشاءُ وَ يُعَذِّبُ مَنْ يَشاءُ): اگر چه خداوند، تنها بدكاران را عذاب مى‌كند، لكن مى‌گويد: هر كه را بخواهد، مى‌آموزد و هر كه را بخواهد كيفر مى‌دهد، زيرا بلاغت سخن در هيمن تعبير است و ديگر اينكه بطور ايجاز و اختصار دلالت مى‌كند بر اينكه همه امور بخدا باز مى‌گردند و خداوند بر طبق حكمت خود آنها را انجام مى‌دهد.

(وَ لِلَّهِ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُما): ملك آسمانها و زمين و ما بين آنها، از خداست، بنا بر اين او را فرزندى نيست، زيرا فرزند از جنس پدر است نه ملك پدر.

(وَ إِلَيْهِ الْمَصِيرُ): و امور بندگان بسوى خداوند بازگشت مى‌كند، بنا بر اين هيچ كس جز او مالك سود و زيان ايشان نيست، زيرا اين عبارت دلالت دارد بر اينكه در روز قيامت، احدى داراى قدرت و مقام نيست.

اين تعبير دلالت ندارد بر اينكه: در روز قيامت، مردم از لحاظ مكان بخداوند قرب پيدا مى‌كنند، بلكه تسلط و فرمانروايى او را نسبت بمردم ميرساند.