ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٤٨ - مقصود

بيان آيه ١٦٣

قرائت‌

حمزة و خلف «زبورا» بضم باء و ديگران بفتح خوانده‌اند ضم زاء بدليل اين است كه ممكن است جمع «زبور» باشد، مثل: «تُخوم» جمع «تخوم» و «عُذوب» جمع «عذوب». غير از اين سه كلمه، ديگر جمعى بر اين قياس نداريم و ممكن است جمع «زبر» بمعناى «مزبور» باشد.

لغت‌

زبر: سنگ كارى چاه، عقل، نوشتن كتاب. زبره آهن: قطعه آهن.

مقصود

اكنون خداوند پيامبر گرامى را مخاطب ساخته، مى‌فرمايد:

(إِنَّا أَوْحَيْنا إِلَيْكَ‌): در اينجا نخست پيامبر گرامى را ياد مى‌كند او اگر چه از لحاظ زمان، بعد از ديگران است، لكن از لحاظ فضيلت، بر ديگران مقدم است.

(كَما أَوْحَيْنا إِلى‌ نُوحٍ‌): اى پيامبر گرامى هم چنان كه به نوح و پيامبران بعد از او وحى فرستاديم، بتو نيز وحى كرديم. علت اينكه پس از پيامبر گرامى اسلام، نام نوح را مى‌برد، اين است كه وى پس از آدم (ع) ابو البشر است، چنان كه قرآن گويد:(وَ جَعَلْنا ذُرِّيَّتَهُ هُمُ الْباقِينَ) (صافات ٧٧ يعنى ذريه او را باقى گزارديم).

برخى گفته‌اند: علت اين است كه عمر او از همه پيامبران طولانى‌تر بوده و معجزه‌اش اين بوده كه ٩٥٠ سال در ميان مردم زندگى كرد، بدون اينكه يكى از دندانهايش بيفتند يا از خوراكش كاسته شود يا موى او سپيد گردد.

ديگرى گفته است: علت اين است كه وى در دعوت خود پافشارى زيادى كرد و هيچ كس باندازه او سختى نديد و نخستين امتى كه بواسطه مخالفت پيامبرى از